อย่างไรเสียหยุนเนี่ยนก็เป็นหญิงสาวเผ่าเสือดำ หลังลดระดับลงมาจนอยู่ห่างจากพื้นดินราว 100 เมตร นางย่อมไม่ถึงกับหาเหยื่อไม่ได้
ทางตะวันออกมีฝูงกระทิงร่างกำยำหลายตัวกำลังก้มดื่มน้ำในทะเลสาบ ท่ามกลางผืนสาหร่ายเขียวขจี มีจระเข้ตัวหนึ่งซ่อนตัวนิ่งสนิท พรางกายได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ
เห็นได้ชัดว่ากระทิงเหล่านั้นไม่ใช่เป้าหมายของมัน มันกำลังรอแอนทิโลปที่เผลอลดความระแวดระวังเข้ามาริมทะเลสาบ
ทว่าเหยื่อเหล่านี้ล้วนไม่ใช่สิ่งที่หยุนเนี่ยนหมายตา
ไม่นานนางก็สังเกตเห็นกระต่ายป่าตัวหนึ่งวิ่งผ่านไป
กระต่ายป่าระแวดระวังยิ่ง หูทั้งสองตั้งชัน ก่อนจะดีดขาหลังพุ่งหายเข้าไปในพงหญ้า
“วิ่งเร็วไม่เบา แต่บนเกาะมีเจ้ากระต่ายด้วยหรือ ช่างน่าประหลาดจริง”
ไหนบอกว่ามีแต่มนุษย์ปีกที่กางปีกบินขึ้นมาได้ไม่ใช่หรือ?
หรือแท้จริงแล้วเกาะลอยหมอกเคยเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินเบื้องล่าง เพียงแต่ถูกยกขึ้นจากพื้นดิน?
หยุนเนี่ยนสลัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งไป
นางหันไปมองอวี่เชียนอี แล้วชี้ไปยังพงหญ้าที่กระต่ายป่าซ่อนตัวอยู่แต่ไกล
“ข้าอยากกินเจ้าตัวนี้!”
เนื้อกระต่ายมีรสหวานเล็กน้อย หากจัดการอย่างเหมาะสม เนื้อก็จะไม่เหนียวแห้ง
เพราะเนื้อกระต่ายไม่ค่อยอยู่ท้อง ทั้งยังจับได้ยาก
ปกติสัตว์อสูรที่มาหาหยุนเนี่ยนเพื่อให้ตรวจรักษาจึงไม่ค่อยใช้เนื้อกระต่ายจ่ายค่ารักษา ส่วนใหญ่จะเป็นเนื้อวัวหรือเนื้อหมู
เนื้อวัวนั้นยังพอว่า แต่ถ้าเป็นเนื้อหมู โดยเฉพาะเนื้อหมูป่าที่ยังไม่ได้ตอน กลิ่นคาวสาบจะรุนแรงมากจนแทบกินไม่ได้
นางคิดถึงเนื้อกระต่ายอยู่บ้าง โดยเฉพาะหัวกระต่ายเผ็ดร้อนที่นางชอบเป็นพิเศษ
อวี่เชียนอีดูงุนงง เขาก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วเอียงศีรษะถามว่า
“เหตุใดต้องกินเจ้าตัวนี้? ตัวเล็กแถมยังวิ่งเร็ว เนื้อก็ไม่ค่อยมัน”