“อืม”
เจาจากรับคำ แล้วอุ้มหยุนเนี่ยนขึ้นมาอีกครั้ง หยุนเนี่ยนกอดหงส์เทพตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าหลับสนิทไปตั้งแต่เมื่อใดไว้ในอ้อมแขน
อวี่เชียนอีเม้มริมฝีปาก สีหน้าซีดขาวยิ่งดูย่ำแย่ลง
ในเมื่อไม่ใช่คู่ครองของเนี่ยน เหตุใดจึงอุ้มหญิงสาวของเขาต่อหน้าต่อตาเช่นนี้?
หากปีกของเขาไม่ได้หักอยู่ในตอนนี้
เขาไม่มีทางปล่อยให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นแน่
และตอนนี้เขาก็มั่นใจในเรื่องหนึ่งแล้ว
ก่อนมีคู่ครอง เขาไม่เคยอุ้มหญิงสาวคนใดมาก่อน แม้แต่หญิงสาวเผ่าพันธุ์เดียวกันก็ตาม
ราชันสัตว์ตรงหน้าแอบคิดอะไรกับคู่ครองของเขาแน่นอน!
หยุนเนี่ยนเห็นท่าทางหดหู่ของอวี่เชียนอี จึงรีบตบเจาจากเบา ๆ
“คู่ครองของข้าบาดเจ็บที่ปีก ตอนนี้บินไม่ได้ เจ้าอุ้มเขาไปด้วย หรือไม่ก็แบกขึ้นบ่าไปด้วยได้ไหม?”
แววรังเกียจจาง ๆ ฉายผ่านใบหน้าของเจาจาก จะล้อเล่นอะไรกัน ให้เขาไปอุ้มตัวผู้ตัวอื่นหรือ?
เขาไม่ใช่ตัวผู้วิปริตบางคนที่ชอบอะไรเช่นนี้เสียหน่อย...
เจาจากยกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ อวี่เชียนอีก็ลอยขึ้นกลางอากาศทันที ราวกับว่าวที่ลอยตามคนทั้งสองไปเอง
หยุนเนี่ยนเพิ่งรู้ตัวว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “เดี๋ยวก่อน ที่แท้เจ้าไม่ต้องอุ้มก็ทำให้อีกฝ่ายลอยขึ้นได้ใช่ไหม?”
แน่นอนว่าคำพูดก่อนหน้านี้ที่นครสัตว์ราชัน ล้วนมีไว้เพื่อไล่ไป๋ซีให้พ้นทาง...
นางก็ว่าอยู่ ราชันสัตว์ที่ใช้พลังหยิบของจากระยะไกลและแย่งปืนของนางไปได้
จะกลายเป็นคนที่ต้องอุ้มอีกฝ่ายถึงจะพาบินได้อย่างไร
เจาจากถูกเปิดโปงเจตนาเห็นแก่ตัว แต่กลับไม่รู้สึกกระดากใจเลยแม้แต่น้อย
เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน
“เจ้าเองก็อยากบินอย่างอิสระเช่นนั้นหรือ?”
หยุนเนี่ยนเหลือบมองอวี่เชียนอีที่ลอยคว้างท่ามกลางสายลม ถูกพัดจนผมเผ้ายุ่งเหยิง ขนชี้ฟู สีหน้าสิ้นหวัง
นางรีบหดคอแล้วส่ายหน้า
“ไม่ล่ะ แบบนั้นไม่เอาดีกว่า”
บางทีท่านเจ้าเมืองอาจเพียงมีมารยาทสุภาพบุรุษ เห็นแก่นางเป็นหญิงสาวจึงช่วยดูแลสักหน่อย
หากซักไซ้ต่อไปก็คงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้ว
ไม่นานนัก เจาจากก็พาพวกเขากลับลงมาถึงลานบ้านอย่างมั่นคง
“เนี่ยนเนี่ยน!”
“นายหญิง!”
“ท่านแม่!”