ไป๋ซีแค่นเสียงเย็นชา ท่ามกลางโทสะของมั่วหลิง เขากลับดูไม่ใส่ใจนัก
“ตัวผู้บางคน เมื่อก่อนถึงกับทอดทิ้งคู่ครองกับลูกน้อย ไร้ความรับผิดชอบ ไร้ความกล้าหาญ”
“ใครจะรู้ว่าเพื่อให้บรรลุเป้าหมายแล้ว เจ้ายังจะทำเรื่องต่ำช้าอะไรได้อีก?”
มั่วหลิงเดือดดาลขึ้นมาทันที
ไป๋ซีเป็นแค่งูตัวผู้ที่ฉวยโอกาสแย่งคู่คนอื่นแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับวางท่าราวกับเป็นภรรยาเอก แถมยังใส่ร้ายเขาอีกหรือ?
เห็นบรรยากาศระหว่างสามีสัตว์ทั้งสองตึงเครียดราวกับดาบออกจากฝัก อีกเพียงครู่เดียวก็จะลงไม้ลงมือกันอีกแล้ว
หยุนเนี่ยนรีบก้าวเข้าไปห้าม “ไป๋ซี ใจเย็นก่อน ข้าคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือมั่วหลิง”
แม้สิ่งที่มั่วหลิงเคยทำในอดีตจะไม่มีทางลบล้างได้ก็ตาม
แต่ความดีก็คือความดี ความผิดก็คือความผิด
ต่อให้เป็นอาชญากร หลังออกจากคุกก็ยังมีสิทธิ์เริ่มต้นชีวิตใหม่
ยิ่งไม่ควรเพียงเพราะเขาเคยทำเรื่องบางอย่าง แล้วปฏิเสธความดีทุกอย่างที่เขาทำหลังจากนั้น
หยุนเนี่ยนเป็นคนมีสมอง มิฉะนั้นชาติก่อนคงสอบจนได้ปริญญาเอกทางการเกษตรไม่ได้
นางรู้ว่าแม้มั่วหลิงจะเป็นคนขี้ระแวง แต่เนื้อแท้แล้วเขาเป็นคนตรงไปตรงมา
มิฉะนั้นเขาคงไม่ถูกหลีเหยาเหยายุยงปลุกปั่นจนสำเร็จครั้งแล้วครั้งเล่า
ในเมื่อเขารังเกียจนาง เขาก็ไม่มีทางอยากกลับมาอยู่ข้างกายนาง ยิ่งไม่มีทางลงทุนลงแรงสร้างละครฉากนี้ขึ้นมา
หยุนเนี่ยนสรุปได้อย่างรวดเร็ว
“ข้าคิดว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือหลีเหยาเหยาทั้งหมด ไม่เกี่ยวกับมั่วหลิง”
มั่วหลิงขมวดคิ้ว กำลังจะอ้าปากแก้ต่างให้หลีเหยาเหยาอีกครั้ง
หยุนเนี่ยนยกมือข้างหนึ่งชูนิ้วชี้ อีกข้างกางฝ่ามือ ทำท่าห้ามเอาไว้
นางเหนื่อยใจจริง ๆ เพราะเดาได้แล้วว่ามั่วหลิงกำลังจะทำอะไรต่อ
มั่วหลิงอ้าปาก แต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดออกมา