น่าชังนัก! นางอุตส่าห์วางแผนอย่างแยบยล ตั้งใจจะลากหยุนเนี่ยนให้ตกหลุมพราง อย่างดีที่สุดก็หวังให้อวี่หลิงตายทั้งแม่ทั้งลูก!
ถึงตอนนั้น นางยังโยนความผิดให้หยุนเนี่ยนได้อีก โดยอ้างว่าตนพยายามสุดความสามารถแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะหยุนเนี่ยนลงมือสะเปะสะปะ!
แต่หยุนเนี่ยนกลับอาศัยวิธีทำคลอดที่ดูเหลวไหลนั่น ช่วยอวี่หลิงกลับมาได้จริง ๆ คราวนี้ทุกอย่างจึงเปลี่ยนไปหมด!
หลังจากหยุนเนี่ยนช่วยชีวิตอวี่หลิงไว้ได้ อวี่หลิงก็เริ่มสนิทสนมกับนาง
เช่นนี้มิเท่ากับยกหินทับเท้าตัวเองหรอกหรือ? นางกลับเปิดโอกาสให้หยุนเนี่ยนได้ผูกสัมพันธ์กับเผ่าขนนกยอดเขาทรงโดม
ต่อไปหากคิดลงมือกับหยุนเนี่ยน ก็ต้องถามความเห็นอวี่หลิงก่อน ไม่แน่ว่าอาจพลอยไปล่วงเกินบุตรศักดิ์สิทธิ์เข้าอีก
ที่แย่กว่านั้นคือ อวี่เชียนอีอาจสังเกตเห็นหยุนเนี่ยนแล้วก็ได้!
อวี่ฉางกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
นางเป็นคนมอบโอกาสนี้ให้หยุนเนี่ยนด้วยมือตัวเอง ทั้งยังเป็นคนพานางเข้าไปอยู่ในสายตาของอวี่เชียนอี
……
อวี่หลิงเป็นมนุษย์สัตว์ ร่างกายของนางแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป แม้ตอนคลอดจะเสียเลือดไปมาก
แต่วันรุ่งขึ้นนางก็ลุกเดินได้แล้ว สีหน้าค่อย ๆ ฟื้นคืนความสดใส
น้ำเสียงของหญิงสาวมีเอกลักษณ์อย่างยิ่ง ทั้งนุ่มนวลอ่อนโยนและแฝงความคล่องแคล่วสดใส
“หยุนเนี่ยน ขอบคุณเจ้าจริง ๆ ที่ช่วยข้า หากไม่มีเจ้า ข้ากับลูกน้อยคงไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง”
อวี่หลิงกุมมือหยุนเนี่ยน พลางเอ่ยขอบคุณอย่างไม่ปิดบัง
“เจ้ารับผลึกเนื้อแก่นพวกนี้ไว้ ถือเสียว่าเป็นส่วนหนึ่งของคำขอบคุณจากข้า”