“เจ้าหมายความว่าพรสวรรค์ของหญิงสาวจากแผ่นดินผู้นั้นเป็นสายโจมตีหรือ? นางยังสังหารหมีดำได้ด้วยตัวคนเดียวอีกหรือ?”
อวี่ฉางเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียงซึ่งปูด้วยหนังจิ้งจอกหิมะนุ่มนิ่ม
นางสวมชุดกระโปรงผ้าขาวเนื้อบางราคาแพงยิ่ง ขาเรียวยาวขาวผ่องคู่หนึ่งโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ
จิ้งหลิวคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่เบื้องหน้านางอย่างนอบน้อม ข่มกลั้นความคิดว้าวุ่นในใจไว้
“ขอรับ ท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้พวกสัตว์ชั้นต่ำในหุบเขาลำธารต่างยกนางไว้ประหนึ่งเทพเจ้า ไม่วิงวอนขอให้ท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์เสด็จมาอีกแล้ว ช่างน่าชังนัก!”
จิ้งหลิวเป็นปฏิปักษ์กับหยุนเนี่ยนอย่างเต็มที่ ไม่ต่างจากอวี่ฉาง
เรื่องนี้เขาตัดสินใจเองไม่ได้ จึงจำต้องกราบเรียนท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์!
ใบหน้าเลอโฉมของอวี่ฉางเผยแววดูแคลน นางเพียงชื่นชมเรียวนิ้วขาวผ่องของตนเอง
“หึ ๆ ท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้จะไปด้วยตนเอง ให้พวกมนุษย์สัตว์ในหุบเขาลำธารได้รู้ว่า พรสวรรค์สายเยียวยาของข้าต่างหากคือพรประทานจากเทพสัตว์อสูร!”
“ส่วนหญิงสาวบางคนที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อ เดินบนแผ่นดินได้ด้วยสองขาเท่านั้น ต่อให้โชคดีได้พรสวรรค์มา ก็เทียบข้าไม่ได้หรอก”
จิ้งหลิวเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ “ท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์? ท่านจะลงมือกับหญิงสาวจากแผ่นดินผู้นั้นด้วยตนเองหรือขอรับ?”
เขาทำท่าราวกับผู้พิทักษ์หญิงงาม แล้วปฏิญาณความภักดีต่ออวี่ฉางอีกครั้ง
เสียงของเขาสูงขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือร้อนรนอย่างยิ่ง
“หญิงสาวจากแผ่นดินต่ำต้อยเช่นนาง จะทำให้มือของท่านเปรอะเปื้อนเสียเปล่านะขอรับ!”
“อย่างมากข้าก็ลงมือกับนางอีกครั้ง คราวนี้ข้าจะฆ่านางให้ได้!”