ราตรีมืดมิด หลีเหยาเหยาจงใจเปลี่ยนเป็นชุดหนังสัตว์สีดำ เพื่อให้ตนไม่สะดุดตานักในความมืด
นางแอบมายังป่าทางตะวันออกนอกเผ่าเสือดำ เพื่อพบกับอสูรกายที่นัดหมายเอาไว้ก่อนแล้ว
ตัวผู้เผ่าวานรร่างผอมแห้ง ขนตามร่างกายดกหนา บริเวณขากรรไกรทั้งสองข้างยังมีขนอ่อนสีเหลืองอ่อนงอกออกมาเป็นสองกระจุก
ดวงตาของเขาเล็กมาก แต่กลับเปล่งประกายเจ้าเล่ห์และละโมบ มือทั้งสองข้างขยับถูไปมาอย่างกระวนกระวาย
“หญิงสาวหลีเหยาเหยา เจ้าเรียกข้ามามีธุระอันใด?”
ระหว่างพูดคุย ตัวผู้เผ่าวานรยังไม่ลืมเหลือบมองคอเสื้อของหลีเหยาเหยา พร้อมหัวเราะคิกคัก
ยิ่งทำให้หลีเหยาเหยารู้สึกขนลุก หากไม่ใช่เพราะถูกหยุนเนี่ยน หญิงสาวอัปลักษณ์คนนั้นบีบคั้น
นางจะยอมเข้ามายุ่งเกี่ยวกับสิ่งน่าขยะแขยงเช่นนี้ได้อย่างไร?
สีหน้าของหลีเหยาเหยาไม่สบอารมณ์นัก “ข้ารู้ว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บจนขาข้างหนึ่งพิการ
ตลอดหลายปีมานี้ก็ไม่มีหญิงสาวคนไหนยอมรับเจ้าเป็นคู่”
“เอาอย่างนี้ ข้าจะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง”
ตัวผู้เผ่าวานรร้อนใจจนทนไม่ไหว นางยังพูดไม่ทันจบ เขาก็โผเข้าหาอย่างอดรนทนไม่ได้
“ฮิฮิฮิ! หญิงสาวหลีเหยาเหยา แล้วพวกเราจะเริ่มกันเมื่อไร?”
หลีเหยาเหยาตกใจ รีบหลบฉากพร้อมเอ่ยเตือนทันที
“เจ้าทำอะไร? ที่นี่อยู่ใกล้เผ่าเสือดำ ข้ายังเป็นลูกสาวของประมุขเผ่าอยู่นะ”
“เจ้ากล้าแตะต้องข้า ไม่กลัวหรือว่าคู่ของข้าจะฆ่าเจ้า?”
ตัวผู้เผ่าวานรหมดอารมณ์ไปในทันที
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าเรียกข้ามาทำไม? ข้าอยากผูกพันเป็นคู่กับเจ้า แต่เจ้าก็ไม่ยอม”
หลีเหยาเหยากลืนน้ำลาย ก่อนรวบรวมความกล้าเจรจากับอีกฝ่ายต่อ