ทางด้านอวี่ฉาง ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นในช่วงแรก บาดแผลเล็กน้อยนางรักษาได้แทบจะแค่ยกมือ โดยไม่ต้องออกแรงเลย
แม้ภายหลังจะมีผู้บาดเจ็บถึงขั้นกระดูกหัก อวี่ฉางก็ยังช่วยให้พวกเขาฟื้นตัวได้มาก เพียงเพิ่มพลังพิเศษสายเยียวยาขึ้นอีกหน่อย
“ท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์ กระดูกข้าคล้ายจะหัก ท่านช่วยข้าได้หรือไม่?”
“หญิงสาวบนแผ่นดินคนนั้นรักษาอาการบาดเจ็บเช่นนี้ไม่ได้แน่ ต้องเป็นท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น!”
อวี่ฉางจ้องสมาชิกเผ่าขนนกตรงหน้าเขม็ง ขณะที่อีกฝ่ายส่งยิ้มประจบมาให้
บัดซบเอ๊ย กระดูกหักอีกคนแล้ว
เหตุใดพวกบาดเจ็บสาหัสถึงต้องมาหานางกันด้วย?
หากไม่ใช่เพราะต้องประลองกับหญิงสาวบนแผ่นดิน พวกเผ่าขนนกหุบเขาลำธารชั้นต่ำเช่นนี้ อย่าว่าแต่ให้นางใช้พลังพรสวรรค์เลย
ต่อให้แค่มองอีกฝ่ายสักแวบ นางก็ยังรู้สึกว่าดวงตาแปดเปื้อน
ผู้ที่คู่ควรให้นางใช้พลังพรสวรรค์ ต่อให้ไม่ใช่ตัวผู้สูงส่งดุจเซียนอย่างอวี่เชียนอี อย่างน้อยก็ต้องเป็นยอดฝีมือในสภาผู้อาวุโส!
อวี่เชียนอี...
เมื่อนึกถึงดวงตาเย็นชาดุจทองหลอมของเขา พลังอันแข็งแกร่ง และรูปโฉมงามล้ำดุจเซียน อวี่ฉางก็อดคิดเพ้อฝันไม่ได้
ยังดีที่ตามกฎเก่าแก่ของเกาะลอยหมอก หญิงศักดิ์สิทธิ์กับบุตรศักดิ์สิทธิ์ย่อมเป็นคู่ครองกัน
แม้อวี่เชียนอีจะเย็นชากับนางในตอนนี้ บางทีเขาอาจยังไม่รู้ใจตนเองก็เป็นได้
แต่ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะต้องกลายเป็นตัวผู้ของนาง
อวี่ฉางคิดได้ดังนั้นก็โล่งใจขึ้น ก่อนจะฝืนยิ้มและช่วยรักษาอีกฝ่าย
จิ้งหลิวมองใบหน้าซีดขาวของอวี่ฉางซึ่งเกิดจากการใช้พลังพรสวรรค์เกินกำลังแล้วรู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง