“มีสัตว์ร้ายจะมารุกรานที่พักของบิดาหรือ?”
เสือขาวน้อยจ้องไปทางนั้นอย่างระแวดระวัง ดวงตาสีทองเต็มไปด้วยความระวังตัว มันทำท่าคลาสสิกของสัตว์ตระกูลแมว โดยโก่งหลังและเอียงตัวด้านข้าง จับตาทิศทางนั้นไม่วาง
ไม่นานนัก ไป๋ซีกับหยุนเนี่ยนก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเสือขาวน้อย
เสือขาวน้อยตะปบพื้นพร้อมแยกเขี้ยวขู่ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว แล้วกัดเข้าที่น่องของไป๋ซี
“ฮ่า! อาอู้ อาอู้!” ไป๋ซีเงียบงัน
สำหรับไป๋ซี แม้จะแปลงเป็นร่างมนุษย์ ผิวหนังก็ยังแข็งแกร่งดุจเกล็ดงู ประหนึ่งเกราะ
ลูกเสือตัวหนึ่งที่ฟันน้ำนมยังขึ้นไม่ครบ จะกัดทะลุผิวหนังของเขาได้อย่างไร?
“ลูกน้อย นี่คือคู่ใหม่ของบิดา”
หยุนเนี่ยนได้แต่คีบหนังคอเสือขาวน้อยแล้วดึงมันออกมาอย่างจนใจ
ไป๋ซีคงแยกออกแล้วจากกลิ่นหรืออะไรทำนองนั้น ว่าเสือขาวน้อยเป็นลูกน้อยของตน
มิฉะนั้น ลูกน้อยตัวผู้ที่ไม่ใช่ของตนจะกล้าท้าทายตัวผู้โตเต็มวัยเช่นนี้ได้อย่างไร
หากเสือขาวน้อยยังเป็นฝ่ายโจมตีก่อน คงถูกเตะกระเด็นไปเป็นลูกฟุตบอลนานแล้ว
เมื่อได้ยินคำว่า “คู่ใหม่” ร่างของเสือขาวน้อยก็แข็งทื่อไปทั้งตัว ก่อนจะเริ่มสั่นเทา มันซุกตัวเข้ากับอ้อมอกหยุนเนี่ยนและส่งเสียงครางอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
“บิดามีคู่ใหม่แล้ว บิดาไม่ต้องการลูกน้อยแล้วหรือ?”
“ไม่ได้ไม่ต้องการลูกน้อยเสียหน่อย”
หัวใจของหยุนเนี่ยนอ่อนยวบ นางกอดเสือขาวน้อยไว้ พลางลูบหัวฟูฟ่องของมันเพื่อปลอบประโลม
หยุนเนี่ยนเองก็ไม่คิดว่าเสือขาวน้อยจะมีอารมณ์รุนแรงเช่นนี้
คงเหมือนเด็กมนุษย์ที่ไม่อยากมีพ่อเลี้ยงและกังวลว่าแม่จะไม่ดีกับตนเหมือนเมื่อก่อนกระมัง
ไป๋ซีที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้าราวกับปกติ เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ทว่าในส่วนลึกของดวงตาสีเขียวมรกตกลับมีความหม่นหมองไร้ความปรานีซ่อนอยู่