หยุนเนี่ยนไม่โกรธ กลับหัวเราะออกมาแทน “โอ้? แล้วบ้านข้างในนั่นราคาเท่าไรหรือ?”
ตัวผู้เผ่าเสือดาวตอบอย่างไม่เกรงใจ “บ้านที่ถูกที่สุดข้างในยังต้องใช้ผลึกเนื้อแก่นสีเขียวตั้งสามหมื่นก้อน ตกใจจนเอ๋อไปแล้วหรือ!”
“ขอแค่เข้าไปอยู่ในนครสัตว์ราชัน ก็จะได้รับความคุ้มครองจากกองลาดตระเวน มีชาวเผ่าสัตว์ออกตรวจตราความปลอดภัยทุกวัน บ้านข้างในจะราคาถูกขนาดนั้นได้อย่างไร?”
หยุนเนี่ยนถึงกับพูดไม่ออก
เจ้าคนตาดูถูกคน พูดจาโอหังเสียขนาดนั้นเมื่อครู่ นางยังนึกว่าจะต้องใช้เงินมากมายเท่าไร
แค่เงินที่นางหามาได้บนเกาะลอยหมอกก็มีเกินแสนแล้ว เมื่อรวมกับเงินเก็บที่มีอยู่ก่อนหน้า ตอนนี้ในมือนางมีอย่างน้อยสองแสนกว่า
“ข้ามี”
“รู้แล้วว่ามันมากใช่ไหม? รู้จักถอยเมื่อเจอเรื่องยากก็ดีแล้ว เจ้านี่...เดี๋ยวนะ เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
ตัวผู้เผ่าเสือดาวเพิ่งนึกได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าพูดอะไร สีหน้าพลันไม่น่ามองขึ้นมา
หยุนเนี่ยนย้ำอีกครั้งว่า
“ข้าบอกว่าข้ามี”
“เจ้ามีหรือ?”
ตัวผู้เผ่าเสือดาวกลืนน้ำลายลงคอ ไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป
ด้วยเหตุผลบางประการ นครสัตว์ราชันกำลังต้องการให้ชาวเผ่าสัตว์เข้ามาอยู่อาศัยเพิ่มขึ้นอย่างเร่งด่วน
น่าเสียดายที่ชาวเผ่าสัตว์ซึ่งมีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนดมีไม่มาก หากท่านเจ้าเมืองรู้ว่าเขาปฏิเสธคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมไม่ให้เข้ามา
ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการ
“เช่นนั้นตามข้าเข้าเมืองมาก่อน”
หยุนเนี่ยนพยักหน้า แล้วเดินตามตัวผู้เผ่าเสือดาวเข้าไปในนครสัตว์ราชัน อีกฝ่ายเร่งฝีเท้าไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน ไม่รู้พูดอะไรกับชาวเผ่ากวางคนหนึ่ง
ชาวเผ่ากวางพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม