สองเดือนก่อน ป่าชางมางยังอยู่ในช่วงฤดูร้อนอันร้อนระอุ เสียงจักจั่นร้องระงมดังมาจากในป่า
เขาจ้องเงาสะท้อนแปลกหน้าบนผิวน้ำอย่างงุนงง
เส้นผมยาวสีเขียวอ่อน ดวงตาสีมรกต ใบหน้ากลมมน โครงหน้าของเขายังไม่เติบโตเต็มที่ ทว่าก็งดงามประณีต ทั้งยังได้รับเค้าหน้าของบิดามาไม่น้อย
เขาร้องอุทานอย่างไม่อยากเชื่อว่า “นี่คือตัวข้าจริง ๆ หรือ?”
เงาสะท้อนบนผิวน้ำไม่ใช่เจียวหลงที่มีเขาเล็ก ๆ งอกอยู่บนศีรษะอีกต่อไป หากเป็นร่างของมนุษย์สัตว์วัยเยาว์
ลูกเจียวหลงยังไม่ค่อยชินนัก
บางทีอาจเป็นเพราะช่วงวัยเยาว์เขาต้องออกล่าไปทั่วเพื่อเอาชีวิตรอด กลืนกินผลึกเนื้อแก่นมากมายจนสะสมพลังงานไว้ในร่างกายมหาศาล
ลายสีเขียวสามเส้นเด่นชัดบนข้อมือซ้ายย้ำเตือนว่า ทันทีที่แปลงร่าง เขาก็บรรลุขั้นมนุษย์สัตว์สามลายแล้ว
สามลายคือจุดสูงสุดในชีวิตของตัวผู้ส่วนใหญ่เกินครึ่งแล้ว
ลูกเจียวหลงลูบแก้มที่นุ่มนิ่ม แววตาเผยความอบอุ่นขึ้นหลายส่วน “ต่อไปคงไม่ถูกมนุษย์สัตว์จากเผ่าอื่นมองว่าเป็นงูป่าประหลาด แล้วไล่หนีอีกแล้ว...”
ในที่สุดเขาก็ถามทางได้แล้ว
การกลับไปยังบริเวณใกล้เผ่าเสือดำ เพื่อตามหาบิดามารดาก็ใกล้เข้าไปอีกขั้น!
ไม่รู้ว่าน้ำหลากครั้งนี้พัดเขาออกมาไกลเพียงใด รอบด้านไม่มีสิ่งใดให้ใช้เป็นจุดสังเกตเพื่อหาทางกลับเลย
ก่อนหน้านี้เขาเคยลองถามทาง แต่เดิมทีมนุษย์สัตว์จากเผ่าเหล่านั้นก็กลัวงูอยู่แล้ว
เขาเพิ่งโผล่หัวออกมาจากพงหญ้า ตัวเมียจากเผ่าแอนทิโลปก็กรีดร้องแล้วหลบไปอยู่หลังคู่ครอง
“สวรรค์! งูตัวนี้มาจากไหนกัน เขียวอื๋อ ดูก็รู้ว่ามีพิษ! บนหัวยังมีเขางอกด้วย”
“ทำไมเหมือนมีเท้าเล็ก ๆ ด้วยล่ะ น่าขยะแขยงชะมัด หรือว่าจะกลายพันธุ์ไปแล้ว?”
ตัวผู้เผ่าแอนทิโลปปกป้องตัวเมียไว้ด้านหลัง สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“อย่าพูดมาก รีบเก็บหินมาขว้างงูตัวนี้ให้ตายเสีย จะได้ไม่เลื้อยออกมากัดมนุษย์สัตว์กลางดึก ไปตายซะ!”
ทั้งที่อยู่ห่างกันขนาดนี้ เขาก็ไม่มีทางกัดมนุษย์สัตว์ถึง
แต่อคติกลับเป็นดั่งภูเขาใหญ่ในใจ เหล่ามนุษย์สัตว์ในเผ่าคิดแต่จะใช้ก้อนหินขว้างเขาให้ตาย ไม่มีช่องให้เจรจาแม้แต่น้อย