“หวยซี! ตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์... อื้อ!”
ภายในวังจักรพรรดิมหาสมุทร เงือกตัวผู้ผู้มีเรือนผมสีเงินปนน้ำเงินยาวสยายและสวมผ้าคลุมบาง กดหางปลาเรียวยาวทับร่างหญิงสาวตัวน้อยไว้จนมิด ครีบหางสีฟ้าบางที่ยาวเกินไปยังห้อยลงจากเตียงอีกด้วย
เขาบีบคางนาง บังคับให้นางรับจูบอันเร่าร้อนนี้
หางพยัคฆ์สีดำของหยุนเนี่ยนสะบัดไปมาไม่หยุดอย่างหงุดหงิด นางขัดขืนจุมพิตอันเร่าร้อนและพัวพันของเขา
จุมพิตของเขาให้ความรู้สึกเช่นเดียวกับตัวเขา ทั้งเหนียวเหนอะและเย็นเยียบ ราวกรงขังใต้ทะเลลึกที่ไม่มีวันหลุดพ้น
หวยซีจูบอยู่นานกว่าจะยอมปล่อยนาง ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า
“ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ ไม่ได้แปลว่าอีกเดี๋ยวจะไม่มี”
ราวกับจู่ ๆ เขาก็สงบลงไปบ้าง จุมพิตเมื่อครู่ช่วยบรรเทาอารมณ์ในใจได้เล็กน้อย
ดวงตาสีครามคู่หนึ่งของหวยซีจ้องนางเขม็ง
“เพราะอะไร? เหตุใดจู่ ๆ ท่าทีที่มีต่อข้าถึงเย็นชาลง แล้วทิ้งข้าไปเสียเฉย ๆ? ข้าดีกับเจ้ายังไม่พอหรือ?”
“ทั้งที่เจ้าสั่งให้ข้าทำอะไร ข้าก็พยายามเรียนรู้ทำตามหมด ข้าช่วยเจ้าจับปลา ฆ่าปลา ตุ๋นน้ำแกง... ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยทำเรื่องพวกนี้ให้สัตว์ตนอื่นเลย ข้าเชื่อฟังถึงเพียงนี้แล้ว เหตุใดหญิงสาวใจร้ายยังทอดทิ้งข้าอยู่ดี?”
หวยซีคว้ามือนางมาวางแนบแก้ม ทว่าแล้วกลับงับนิ้วเรียวของนางเข้าเต็มคำราวลูกสุนัขคลุ้มคลั่ง
ฟันของเงือกคมกริบ แต่เขาไม่ได้ออกแรงมากพอจะทำให้นางบาดเจ็บ ทว่าก็เห็นชัดว่าเขากำลังระบายความคับแค้นอยู่บ้าง
หวยซีงับนิ้วนางพลางพึมพำเสียงอู้อี้ “เพราะอะไร? เจ้ายังจะทิ้งข้าอยู่ดี”
“เจ้าเป็นสุนัขหรือไร ยังจะมากัดคนอีก?”
หยุนเนี่ยนเจ็บจนผลักหน้าเขาออกไปทันที ไม่คิดจะทะนุถนอมบุรุษรูปงามแม้แต่น้อย
เงือกเจ้าเล่ห์หน้าใสใจดำ! ยังกล้าพูดให้ตัวเองดูไร้เดียงสา ราวกับคนลอบทำเรื่องชั่วร้ายอยู่เบื้องหลังคือนางเสียอย่างนั้น!
หยุนเนี่ยนรู้สึกสับสนไม่น้อย ครั้งนี้นางได้เห็นหวยซีในด้านที่ไม่เคยแสดงให้นางเห็นมาก่อน
ด้วยท่าที “ข้าคือหนึ่งใต้ทะเล” เช่นนี้ การที่เขายอมทำเพื่อนางถึงขั้นนั้นก่อนหน้า ก็นับว่าเหลือเชื่ออยู่เหมือนกัน