ภายใต้การจัดการของเจาจาก ชาวเผ่าอสูรจากชนเผ่าใกล้เคียงต่างเดินทางมายังที่ดินซึ่งหยุนเนี่ยนแบ่งไว้ เพื่อบุกเบิกพื้นที่รกร้าง
เดิมทีพวกเขาจงใจใช้ชีวิตอยู่ในชนเผ่าที่นครสัตว์ราชันตั้งอยู่ เพื่อแสวงหาที่พึ่งพิง
ต่อให้มีสัตว์อสูรระดับสูงปรากฏตัวขึ้น ก็ยังมีผู้ยิ่งใหญ่จากนครสัตว์ราชันออกมาปราบปราม ไม่ต้องหวาดผวาอยู่ทุกวัน
ดังนั้น เมื่อได้รับคำสั่งจากนครสัตว์ราชัน โดยเฉพาะเหล่าชาวเผ่าอสูรกินพืช ต่างก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
“ดีเหลือเกิน! เดิมทีได้ยินปุโรหิตบอกว่าฤดูหนาวปีนี้จะมาเร็วกว่าปกติ ทั้งยังยาวนานขึ้น ทุกคนจึงเป็นกังวล กลัวว่าเสบียงอาหารจะไม่พอ”
“ใครจะคิดว่าหญิงสาวของท่านเจ้าเมืองจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ถึงกับหาผลไม้ที่ปลูกได้มาให้ทุกคนเก็บไว้เป็นเสบียง!”
แรกเริ่ม ชาวเผ่าอสูรเหล่านั้นไม่เต็มใจให้ความร่วมมือนัก เพราะไม่เคยได้ยินเรื่องการเพาะปลูกมาก่อน จึงคิดว่าเป็นเรื่องเหลวไหล
แม้แต่หมอผีประจำเผ่าต้องการสมุนไพร ก็ยังต้องขึ้นไปเก็บบนเขา จะปลูกขึ้นมาเองได้อย่างไร
สภาพแวดล้อมอันล้าหลังของโลกสัตว์อสูรทำให้ไม่อาจศึกษาวิธีเพาะปลูกสมุนไพรและทำความเข้าใจได้อย่างถ่องแท้
พวกเขาจึงคุ้นชินกับการเก็บทุกสิ่งที่หาได้ตรงหน้า แม้แต่เหยื่อก็ล่าเอาแบบสด ๆ อย่างมากก็แค่เรียนรู้วิธีทาเกลือหยาบแล้วตากเป็นเนื้อแห้ง
ตอนแรกพวกเขาไม่เชื่อเช่นกัน คิดว่าคงไม่มีทางมีของกินงอกขึ้นจากดิน แล้วยังควบคุมด้วยฝีมือมนุษย์ได้อีก
ทว่าพอหยุนเนี่ยนนำมันฝรั่งกับมันเทศออกมาให้ดู พวกเขาก็เปลี่ยนใจไปตาม ๆ กัน
“ถึงช่วงนี้จะไม่ได้ออกล่า ข้าก็จะปลูกมันฝรั่งกับมันเทศ!”
“ใครจะไม่อยากกินมันเทศย่างร้อน ๆ ในฤดูหนาวเล่า สวรรค์เอ๋ย ก่อนหน้านี้ข้าใช้ชีวิตอย่างไรกัน!”
แต่ก่อนหยุนเนี่ยนปลูกเพียงมันเทศ เพราะนางปลูกได้มากที่สุดแค่นี้ อย่างมากก็พอฝืนปลูกพริกเพิ่มได้อีกชนิด
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว คนมากย่อมมีกำลังมาก
หยุนเนี่ยนมอบเมล็ดพันธุ์ที่นางได้มาจากช่องเสบียงของโนอาห์ในภายหลังให้พวกเขาด้วย พร้อมอธิบายวิธีปลูกอย่างอดทน