หยุนเนี่ยนสังเกตเห็นว่าอวี่หลิงยังพกห่อของติดตัวมาด้วย ห่อนั้นหุ้มด้วยใบไม้หลายชั้นและมัดด้วยเชือกหญ้า
ดูเหมือนอวี่หลิงเองก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท กว่าจะนึกขึ้นได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงยื่นห่อของให้หยุนเนี่ยน
“นี่เป็นผลไม้ที่มีเฉพาะบนยอดเขาทรงโดม ข้านำมาฝากเจ้าเล็กน้อย”
หยุนเนี่ยนพอใจไม่น้อย
อวี่หลิงผู้นี้รู้ธรรมเนียมดีทีเดียว ถึงกับรู้ว่ามาเยือนเป็นครั้งแรกจะมือเปล่าไม่ได้
เรื่องมารยาทและการเข้าสังคม นับว่าสอบผ่านอย่างไร้ที่ติ
“จริงสิ วันนี้ที่ข้ามาเพราะมีเรื่องหนึ่งอยากขอให้เจ้าช่วย”
อวี่หลิงเอ่ยอย่างระมัดระวัง สีหน้าดูประหม่าอยู่บ้าง
“เรื่องอะไรหรือ?” หยุนเนี่ยนไม่ได้ประหลาดใจกับเรื่องนี้นัก
คนเราย่อมไม่มาหากไม่มีธุระ บุญคุณที่อวี่หลิงติดค้างหยุนเนี่ยนก็แทบจะชดใช้หมดแล้วตั้งแต่ครั้งก่อน
อวี่หลิงบิดนิ้วไปมาอย่างกระดากอาย
“คือว่า... วิธีทำคลอดของเจ้าครั้งก่อนช่างยอดเยี่ยมนัก แม้แต่หมอผีประจำเผ่าบนยอดเขาทรงโดมก็ยังทำไม่ได้ ข้าอยากถามว่าเจ้าจะสอนพวกเราได้หรือไม่”
“ได้ แต่ต้องเพิ่มเงิน”
หยุนเนี่ยนตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
นางไม่ใช่นักบุญผู้เสียสละอะไร
แทนที่จะมอบน้ำใจให้เปล่าแล้วหวังให้ผู้อื่นซาบซึ้งตอบแทน สู้กำหนดราคาให้ชัดเจนตั้งแต่แรกยังดีกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น นางเป็นหญิงสาวแห่งพื้นพิภพ ส่วนเกาะลอยหมอกก็เป็นสถานที่ที่ดูแคลนสัตว์อสูรแห่งพื้นพิภพ
นางไม่มีทางรู้สึกผูกพันกับที่นี่ได้
ของที่ได้มาฟรีมักถูกมองว่าราคาถูกและไม่มีใครเห็นค่า แทนที่จะเป็นเช่นนั้น นางสู้คิดค่าถ่ายทอดความรู้แล้วหาเงินสักก้อนยังดีกว่า
ในสายตาของอวี่หลิง แค่หยุนเนี่ยนตอบตกลงอย่างง่ายดายก็น่าประหลาดใจมากพอแล้ว