ยามเย็นปกคลุมผืนทะเล น้ำทะเลโดยรอบล้วนดำมืด ทัศนวิสัยในยามค่ำคืนยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก ดูเหมือนว่าการอยู่ข้างกายอู๋หมิงไปก่อนจะปลอดภัยกว่าอยู่บ้างจริง ๆ
อย่างน้อยก็ผ่านคืนนี้ไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยวางแผนเส้นทางกันใหม่
“ก็ได้ ก่อนที่ข้าจะสืบรู้ว่าทะเลแถบนี้คือที่ใด ข้าขอพักอยู่ที่นี่กับเจ้าไปสักระยะแล้วกัน”
หยุนเนี่ยนยอมอ่อนข้อในที่สุด
อู๋หมิงดีใจจนแทบคลั่ง นางยอมอยู่เป็นเพื่อนเขาจริง ๆ หรือ?
นางช่างใจดีเหลือเกิน
ถึงจะเป็นเพียงคืนเดียว แต่เขาจะจดจำคืนนี้ไปชั่วชีวิต!
แขนกำยำของอู๋หมิงยาวเรียวและแข็งแรง เขาคว้าหางวาฬตัวนั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนลากมันมุ่งหน้าไปยังถ้ำของตน
อู๋หมิงหันกลับมามองหยุนเนี่ยนอีกครั้ง ราวกับจะดูว่านางตามมาทันหรือไม่
ตามเหตุผลแล้ว หยุนเนี่ยนไม่กล้าอยู่ร่วมถ้ำกับตัวผู้แปลกหน้า แต่ถึงอย่างไรนางก็พอรู้ธรรมเนียมของเผ่านางเงือกอยู่บ้าง
อย่างน้อยตัวผู้เผ่านางเงือกก็ห้ามบังคับหญิงสาวร่วมเผ่า มิฉะนั้นจะถูกคนทั้งเผ่าต่อต้านและร่วมกันสังหาร นี่เป็นสิ่งที่สลักอยู่ในความทรงจำสืบทอดของพวกเขา
อู๋หมิงดูว่าง่ายไม่น้อย นางจึงลดความระแวดระวังลงบ้าง ส่ายหางตามเขาไป
ในเขตน้ำทะเลสีดำดูเงียบสงบกว่าน้ำทะเลสีครามด้านนอกมาก
ได้ยินเพียงเสียงทรายไหลแผ่วเบาจากก้นทะเล แต่ไม่ได้ยินเสียงปลาแม้สักตัวว่ายผ่าน
อู๋หมิงโน้มตัวมุดเข้าไปในถ้ำ ก่อนจะหยิบมีดกระดูกเล่มเล็กกว่าออกมาอีกเล่ม
เงือกตัวผู้หางดำร่างกำยำเดินวนรอบวาฬหนึ่งรอบ คล้ายกำลังคิดว่าจะเริ่มกินเนื้อส่วนใดก่อนดี
เขาเล็งเนื้อบริเวณหนึ่งไว้ แล้วออกแรงด้วยแขนแข็งแกร่ง เพียงครู่เดียวก็ใช้มีดแล่เนื้อจากใต้คางวาฬออกมาได้อย่างง่ายดาย
ผิววาฬมีสีดำสลับขาว ลายเฉพาะตรงคางคล้ายหีบเพลง เนื้อแดงคล้ำแทรกด้วยไขมันละเอียดถี่ถ้วน ลวดลายราวกับเนื้อวัวลายหิมะ
เขาหิ้วเนื้อที่แล่ออกมาไว้ในมือ แล้วแล่เนื้อสีแดงเข้มจากหางวาฬออกมาอีกชิ้น
หางวาฬต้องใช้ว่ายน้ำอยู่ในทะเล ออกแรงมาเนิ่นนาน เนื้อส่วนนี้จึงเป็นเนื้อแดง สีเข้มมาก ไขมันกับเนื้อแดงแทรกสลับกัน ทั้งยังมีรสสัมผัสยอดเยี่ยม
อู๋หมิงเฝ้าคาดหวังอยู่ในใจ เนื้อเหล่านี้ล้วนเป็นส่วนที่เขาเคยกินแล้วเห็นว่าอร่อยที่สุด