“เดี๋ยวก่อน ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น...”
หยุนเนี่ยนดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่หวยซีก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เขาเพียงโถมตัวลงทับนาง แล้วลูบไล้อย่างสนิทสนม
“ร่างกายเจ้าอบอุ่นยิ่งนัก แม้อยู่ในน้ำทะเลก็ยังมีไออุ่น”
มือใหญ่ที่เย็นเล็กน้อยของเขาลูบไล้แก้มนางอย่างอ้อยอิ่งและอ่อนหวาน
เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วพลันยอมปล่อยนาง
“ว่ายน้ำมาไกลเพียงนี้ เจ้าคงหิวแล้วกระมัง? ข้าจะให้พวกเงือกนำอาหารมาให้”
หวยซีตบมือสองครั้ง ไม่นานนักเงือกตัวผู้กลุ่มหนึ่งก็ทยอยเข้ามา ในมือพวกเขาถือจานอาหารงดงามที่ทำจากเปลือกหอย ก่อนจะคุกเข่าอย่างนอบน้อมเรียงรายอยู่สองข้าง ประหนึ่งจัดวางเป็นโต๊ะอาหาร
หยุนเนี่ยนกวาดตามอง
ในจานมีเนื้อปลาหลายส่วน บางชิ้นมีไขมันแทรกละเอียดเป็นลายคล้ายเกล็ดหิมะ บางชิ้นเป็นสีชมพูอ่อนล้วน ทุกชิ้นถูกแล่เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ขนาดพอดีคำ
ในจานยังมีกุ้ง ดูคล้ายกุ้งหวานขั้วโลก กุ้งชนิดนี้กินดิบได้ มีรสหวานสดชื่นในตัวและไม่มีกลิ่นคาว
บนจานยังบีบซอสไว้สองชนิด ราวกับกลัวหยุนเนี่ยนจะไม่รู้จัก ตอนที่หวยซีเอื้อมมือไปรับจาน เขาจึงอธิบายให้นางฟังด้วย
“นี่คือมะนาวทะเลกับสาหร่ายยี่หร่า ช่วยให้เนื้อปลาหอมสดและมีรสสัมผัสหลากหลายขึ้น ปกติใช้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติเท่านั้น”
เขากล่าวพลางยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ถึงอย่างไร เงือกตัวผู้ทั่วไปก็ไม่จำเป็นต้องแล่เนื้อปลาใส่จานให้เรียบร้อยเช่นนี้...”
หยุนเนี่ยนลองจินตนาการภาพนั้น เงือกเหล่านี้มีความยาวลำตัวเกินสองเมตร ทุกวันคงต้องกินเนื้อปลาไม่น้อย