พอกินอิ่มอาบน้ำชำระร่างกายจนสะอาด เฮย์หูก็ไม่สั่นแล้ว
มันเดินตามเถี่ยจู้อย่างเชื่อฟัง ฝีเท้าก็คล่องแคล่วขึ้นไม่น้อย
เพิ่งปั่นรถเข้าหมู่บ้าน ก็ถูกชาวบ้านกลุ่มหนึ่งล้อมเข้ามาอีกแล้ว
“เถี่ยจู้ รอบนี้ไปเอาจักรยานมาจากไหนอีกล่ะ ยังเป็นแบบมีที่บรรทุกของด้วยนะ”
“ป้าสามี นี่รถสามล้อครับ โรงงานจัดให้ ตอนนี้ผมเป็นพนักงานจัดซื้อ เอาไว้ขนของครับ!”
“โธ่เอ๊ย ในทีมใหญ่ของเรามีแค่เอ็งนี่แหละที่มีอนาคต ยังไม่แต่งงานก็ได้งานประจำแล้ว โรงงานยังจัดรถให้อีก!”
“นั่นสิ ไม่เหมือนไอ้หนุ่มสองคนบ้านตระกูลเฉา พอยิงกวางโง่ได้ก็เหลิงจนไม่เห็นหัวใคร หิ้วปืนกระบอกเดียวก็กล้าบุกป่าหมูป่าแล้ว!”
ได้ยินถึงตรงนี้ เถี่ยจู้ก็อดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้
จากนั้นเขาก็ยิ้มถามทุกคนว่า “งั้นก็ดีสิครับ แสดงว่าพวกเขามีฝีมือ แล้วตอนนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้วล่ะครับ?”
“ฝีมืออะไรล่ะ เมื่อคืนก็ยังไม่กลับบ้าน คนที่บ้านร้อนใจจนกระทืบเท้าแล้ว วันนี้เฉากังควักเงินห้าสิบหยวน จ้างหน่วยทหารอาสาพกปืนเข้าป่าไปตามหา ยังไม่รู้ว่าจะหาเจอหรือเปล่า ต่อให้เจอ...ก็ไม่รู้ว่ายังมีลมหายใจอยู่ไหม”
มีลมหายใจอยู่ก็บ้าแล้ว!
ไม่สิ พูดให้ถูกคือถ้ายังเหลือศพครบทั้งร่างก็ถือว่าโชคดีแล้ว
“เอ๊ะ เถี่ยจู้ หมาตัวนี้เอามาจากไหน ทำไมผอมขนาดนี้ล่ะ?”
มีคนสังเกตเห็นเฮย์หูอยู่ในกระบะรถสามล้อของเถี่ยจู้
คำถามสารพัดดังขึ้นไม่ขาดสายจนเถี่ยจู้ฟังแล้วปวดหัวไปหมด
“คุณป้าทั้งหลาย ผมยังไม่ได้กินข้าวเลย ขอผมกลับบ้านก่อนนะครับ!”
เขารีบปั่นรถสามล้อออกไป
พอผลักประตูรั้วบ้านตัวเองเข้าไป คนทั้งบ้านก็พากันเข้ามาล้อม