“บอกมาเลย ขอแค่เป็นเรื่องที่ป้าสามีจัดการได้ ป้าจะไม่อิดออดแน่นอน!”
หัวหน้าสำนักงานเขตพยักหน้ารัว ๆ
เถี่ยจู้ไม่เกรงใจ พูดเข้าเรื่องทันที “เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ”
“ปกติผมอยู่หอพักของโรงงานก็ได้ แต่ช่วงนี้อาสามของผมต้องมาทำงานด้วย อีกอย่าง เมื่อวานป้าสามีตั้งครรภ์แล้วยังเป็นลมหมดสติ ต้องเข้าเมืองมาพักครรภ์สักระยะ ผมเลยอยากถามว่าสำนักงานเขตมีบ้านว่างบ้างไหมครับ”
“ถ้าเป็นไปได้ อยากได้สักสองสามห้องที่อยู่ติดกัน ผมเป็นช่างชั้นห้า คุณช่วยดูเงื่อนไขของผมหน่อยได้ไหมครับว่าจะขอได้กี่ห้อง เช่าก็ได้ครับ!”
หัวหน้าสำนักงานเขตชะงักไป ก่อนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“เอาอย่างนี้ ตอนบ่ายฉันจะไปดูบ้านพักของรัฐแถวนั้น พรุ่งนี้เช้าเธอมาหาฉัน ฉันจะให้คำตอบแน่นอน!”
“ได้เลยครับ! ขอบคุณนะครับป้าสามี พรุ่งนี้ผมจะเอาหมูป่าตัวใหญ่หนักร้อยกิโลกรัมมาฝาก!”
“เด็กคนนี้นี่...”
หัวหน้าสำนักงานเขตยิ้มพลางส่ายหน้า จนปัญญากับเจ้าหนุ่มหัวไวคนนี้จริง ๆ
ผู้กำกับหู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบหัวเราะไม่หยุด ไอ้หนุ่มนี่หัวไวจริง ๆ!
หัวหน้าสำนักงานเขตยังไม่ทันบอกด้วยซ้ำว่าจะช่วยได้หรือไม่ เถี่ยจู้ก็รับปากยกหมูป่าให้ก่อนแล้ว
ถึงตอนนั้นต่อให้หัวหน้าสำนักงานเขตเจอปัญหา ก็คงต้องหาทางช่วยเขาจนได้
หลังจัดการธุระเสร็จ
หวังเชาจ้องผู้กำกับหู่เงียบ ๆ อยู่นาน
ผู้กำกับหู่เหลือบตามองแล้วพูดว่า “ไอ้เด็กเวร! มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ อย่ามาใช้ลูกไม้นี้กับลุงหู่!”
“ฮี่ ๆ ลุงหู่ ลุงเป็นผู้กำกับสถานีตำรวจแถวนี้ ต้องเป็นคนดังระบือไปทั่วละแวกนี้แน่เลยใช่ไหมครับ?”
เถี่ยจู้ถูมือไปมาแล้วถามยิ้ม ๆ
“มีอะไรก็รีบพูดมา!”