เถี่ยจู้อึ้งไปชั่วขณะ
โห เดาได้แม่นขนาดนี้เลยเหรอ?!
“อ้าว ดูท่าคุณคงไม่อยากได้ขาแพะชิ้นนี้แล้วสินะ”
“แกกล้า! ถ้าแกไม่ให้ฉัน ฉันจะเอาไปพูดให้ทั่วเลย”
“คุณ...”
“อย่ามาทำเป็นเก่ง เอาขาแพะมาได้แล้ว”
หวังชิวจวี้พูดพลางยื่นมือออกไป แล้วกระดิกนิ้วเรียก
“อยู่หลังประตู”
เถี่ยจู้ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
เขาหมดหนทางกับผู้หญิงบ้าคนนี้จริง ๆ
“พรุ่งนี้อย่าลืมเอาถุงป่านสองใบมาคืนฉันด้วยนะ ฉันเพิ่งเริ่มงาน ยังไม่มีเงินซื้อ ไม่อย่างนั้นต่อไปแกอย่าหวังว่าจะได้กินของมีเนื้อ!”
หวังชิวจวี้เปิดถุงป่านออกดู
ข้างในมีขาหลังแพะหนักตั้งสิบสามจินอยู่ขาหนึ่ง เธอมองจนตาค้าง
“ฮี่ ๆ น้ำใจถึงจริง ๆ!”
“ก็แค่ถุงป่านสองใบเองนี่! เอาไป พี่ไม่ทำให้เธอเสียเปรียบแน่นอน!”
พูดจบ เธอก็ล้วงตั๋วเป็นปึกจากกระเป๋า แล้ววางปึงลงบนโต๊ะ
หวังเชาเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ แต่พริบตาเดียวก็ยิ้มหน้าบาน!
“โอ้ ไม่เลวเลย ไม่เลว! คราวหน้าถ้ามีตั๋วมากขนาดนี้ ไม่ว่าจะเนื้อหมูป่าหรือเนื้อแพะ เธอก็มีส่วนแน่”
“พูดแบบนี้แปลว่ายังมีเนื้ออีกเหรอ? ทั้งเนื้อหมูป่ากับเนื้อแพะเลย?”
หวังชิวจวี้กระตือรือร้นขึ้นมาทันที
“ตอนนี้ยังไม่มี ถ้าเธอมีตั๋ว คืนนี้ฉันก็หาเนื้อมาให้ได้ ถ้ามีข้าวละเอียดด้วย ต่อให้เป็นหมูป่าตัวใหญ่หนักสามร้อยกว่าจิน ฉันก็ลากมาให้ได้!”
“จริงเหรอ!?”
หวังชิวจวี้คว้ามือเถี่ยจู้ไว้ทันที ดวงตาเบิกกว้างจ้องเขาเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
หวังเชาคุ้นชินกับท่าทางนักเลงของเธออยู่แล้ว แต่คราวนี้พอเห็นเธอทำหน้าจริงจัง เขากลับรู้สึกประหม่าแทน
เขารีบแกะมือเธอออก แล้วพูดว่า “พี่ชิวจวี้ ปล่อยมือก่อนจะได้ไหม? นี่ก็ถึงเวลางานแล้ว ถ้ามีคนเห็นเข้า ผมจะไปหาภรรยาได้ยังไง!”