“แก!”
ได้ยินดังนั้น เฉาหมาจื่อก็โกรธจนแทบพุ่งเข้าใส่
แต่เฉากังรั้งเขาไว้
“อย่าวู่วาม!”
เถี่ยจู้ฆ่าหมีดำหนักสามร้อยกว่าจินได้ จะจัดการลูกชายตัวเองก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือไม่ใช่หรือไง?
พ่อลูกคู่นี้นับว่าเสียหน้าจนหมดสิ้นแล้ว
ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านก็ยังไม่มีเหตุผลให้เถียง นับว่าเป็นครั้งแรกเลยทีเดียว
“ไอ้เด็กเวร พอได้แล้ว รีบแบกเนื้อกลับบ้านไปซะ!”
หวังเจี้ยนเย่ที่กำลังแบ่งเนื้อเดินเข้ามา
เขากลัวว่าหลานชายจะอารมณ์ร้อน จนลงมือซัดพ่อลูกคู่นี้ตรงนั้น
ถึงเถี่ยจู้จะเป็นตัวป่วน แต่กับคนในครอบครัวแล้วก็ไม่เคยมีอะไรให้ติ
แถมยังหัวไวอีกด้วย คนแบบนี้หาเรื่องด้วยไม่ได้ ถ้าหาเรื่องเข้าแล้วก็มีแต่ต้องสู้กันจนตายไปข้าง
เพราะอย่างนี้ก่อนหน้านี้เฉากังกับลูกชายถึงได้วางแผนใส่ร้ายเขา ให้เขาลุกขึ้นมาไม่ได้ ต่อไปจะจัดการหวังเจี้ยนเย่ก็ง่ายขึ้น
ใครจะคิดว่าไอ้หนุ่มนี่กลับไม่ติดกับดักเสียอย่างนั้น!
“เฉากัง! ดูสิ เรื่องมันบานปลายไปถึงไหนแล้ว!”
เลขาประธานลี่มองเฉากัง ใบหน้ายังมีแววสะใจที่เห็นคนอื่นเดือดร้อนอยู่หลายส่วน
“เถี่ยจู้พูดมาขนาดนี้แล้ว พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้ นายว่าเรื่องนี้จะเอายังไง?”
“เลขาประธานลี่ จะ...จะพูดแบบนั้นก็ไม่ได้นะ!”
เฉากังร้อนรนจนขึ้นเสียงสูงไปหลายระดับ
“หมีดำเป็นของส่วนรวม ทำไมถึงไม่แบ่งให้ผม? แบบนี้มันไม่สมเหตุสมผล!”
ชาวบ้านพอได้ยินก็ฮือฮากันทั้งลาน
เถี่ยจู้ใช้มีดพร้าเล่มเดียวฆ่าหมีดำหนักสามร้อยกว่าจิน ความสามารถของเขาทุกคนเห็นกับตา
ถ้าวันนี้แบ่งเนื้อให้เฉากังไป ไม่แน่ว่าวันหน้าเถี่ยจู้อาจส่งเขาไปคอมมูนจริง ๆ คนที่เสียประโยชน์ก็คือชาวบ้านทั้งหมู่บ้านน่ะสิ!