“เฉากัง เมื่อสี่ห้าปีก่อน ตอนดำรงตำแหน่งหัวหน้าทีมใหญ่ คุณยักยอกธัญพืชส่วนรวมของลุงอู๋ ทำให้สมาชิกสหกรณ์หลายคนอดตาย ช่างไร้มนุษยธรรมสิ้นดี!”
“สมัยที่เป็นอาสาสมัครยาม ตอนบุกค้นบ้านนายทุน คุณแอบเก็บของโบราณ ภาพเขียน เงินแท่งและเงินหยวน เอาทรัพย์สินของชาติมาเข้ากระเป๋าตัวเอง!”
“เฉาหลี่ ช่วยคนชั่วทำเรื่องเลวร้าย เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดมาตลอด ความผิดร้ายแรงเหลือเกิน!”
“ส่วนพ่อของเขา รู้เรื่องแต่ไม่แจ้ง ปล่อยปละและปกป้องลูกชายให้ก่ออาชญากรรม ย่อมหนีความรับผิดชอบไม่พ้น!”
สิ้นเสียงประกาศ ทั้งลานก็ฮือฮาขึ้นมาทันที เสียงสาปแช่งดังระงมไปทั่ว
“ยิงพวกมันให้ตาย! ยิงพวกมันให้ตาย!”
ประธานคอมมูนยกมือขึ้นปรามเสียงอึกทึก แล้วประกาศคำตัดสินทีละคำ
“หลังผ่านการพิจารณาของคอมมูน สถานีตำรวจ และศาล จำเลยหลักเฉากังถูกตัดสินประหารชีวิต บ่ายวันนี้จะถูกคุมตัวไปยังหลังเขาของคอมมูน และประหารชีวิตด้วยการยิงทันที!”
“เฉาหลี่ ผู้สมรู้ร่วมคิด มีความผิดร้ายแรงเช่นกัน ถูกตัดสินประหารชีวิต และประหารพร้อมกัน!”
“ส่วนพ่อของเขา แม้อายุมากแล้ว แต่เป็นจำเลยหลัก ซุกซ่อนของกลางไว้แปดชิ้นและก่อเหตุให้ผู้อื่นเสียชีวิต ถูกตัดสินจำคุกสิบห้าปี ส่งไปยังฟาร์มแรงงานเพื่อบังคับใช้แรงงานปรับปรุงตัว”
“ภรรยาของเฉาหลี่ ตอนที่เข้าบ้านตระกูลเฉาใหม่ ๆ ยังไม่รู้เรื่องความผิดทั้งหลาย จึงให้ปล่อยตัวโดยไม่มีความผิด แล้วส่งกลับทีมใหญ่เพื่อรับการควบคุมดูแลและปรับปรุงตัว!”
พอสิ้นคำพูด ครอบครัวของสมาชิกสหกรณ์ที่เคยมีคนในบ้านอดตายก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที!