เถี่ยจู้โกรธจนแทบคลั่ง!
สัตว์เดรัจฉานพวกนี้ไล่ตามเขามานานขนาดนี้ แถมยังดักรอถึงสองคืนเต็ม คิดว่าเขาไม่มีอารมณ์โกรธหรือไง?
แต่ในใจเขารู้ดี
ฝูงหมาป่าพวกนี้กับเขากลายเป็นศัตรูที่ต้องสู้กันจนตายไปข้างหนึ่งแล้ว พวกมันต้องตามเขาไม่เลิกแน่
ตอนนี้ไม่เหมาะจะล่าสัตว์ต่อแล้ว ทางเดียวคือออกจากเขา บางทีฝูงหมาป่าอาจยอมกลับเข้าไปในป่าลึก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลังยืนยันว่าไม่มีร่องรอยของฝูงหมาป่านอกถ้ำแล้ว เขาจึงมุดออกมา แล้วเก็บซากหมาป่าหกตัวตรงปากถ้ำเข้าไปในเนื้อที่ในแหวนพลังวิเศษ
ตอนนี้เขาอยู่ไม่ไกลจากชายเขาแล้ว ถ้าเดินตามปกติ อีกสองชั่วโมงก็ออกจากเขาได้
มือหนึ่งจูงเฮย์หู อีกมือประคองปืนเล็กกึ่งอัตโนมัติ 56 เดินไปได้ไม่กี่สิบเมตรก็หันกลับไปมองทีหนึ่ง กลัวว่าฝูงหมาป่าจะตามมาทัน
เดิมทีเป็นระยะทางที่เดินสองชั่วโมงก็ถึง แต่เขากลับใช้เวลาเดินเต็มสองชั่วโมงจริง ๆ
ใกล้จะออกจากป่าแล้ว แถมข้างหลังก็ไม่เห็นเงาฝูงหมาป่า ในที่สุดเถี่ยจู้ก็คลายใจได้เสียที
แต่จังหวะที่เขาเผลอผ่อนคลาย เสียงคำรามของจักรพรรดิหมาป่าก็ดังมาจากด้านหลัง ห่างออกไปกว่าร้อยเมตร
วินาทีต่อมา หมาป่าสิบกว่าตัวก็พุ่งออกมา!
“ให้ตายเถอะ จะเอายังไงกันแน่ ยังไม่เลิกอีกหรือไง!”
เถี่ยจู้สะพายปืนขึ้นหลัง คาบสายจูงสุนัขไว้ในปาก แล้วใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนขึ้นต้นไม้อย่างรวดเร็ว
เขาเพิ่งปีนขึ้นไปบนต้นไม้ หมาป่าที่เร็วที่สุดก็พุ่งมาถึงโคนต้นไม้แล้วเข้ากัดกับเฮย์หู
เถี่ยจู้คิดในใจ ปืนพกในเนื้อที่ในแหวนพลังวิเศษก็ปรากฏขึ้นในมือ เขายิงใส่ขาหลังของหมาป่าตัวนั้นทันที!