ในเนื้อที่ในแหวนพลังวิเศษยังมีบินหลงอีกสิบกว่าตัว
เห็นแก่ที่หวังชิวจวี้ชอบปล่อยให้เขาได้เปรียบอยู่บ่อย ๆ แถมยังโผล่มาในฝันจนทำให้เขาใจว้าวุ่น ส่งให้เธอสองตัวเอาไปลองชิมก็ไม่เห็นเป็นไร
ประตูลานสี่แห่งที่หวังชิวจวี้อาศัยอยู่เปิดอ้าไว้ เขาจึงปั่นสามล้อเข้าไปในลานบ้านโดยตรง
“พี่ชิวจวี้ อยู่บ้านไหม เปิดประตูหน่อย”
เถี่ยจู้กำบินหลงสองตัวไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือเคาะประตูเบา ๆ
หนึ่งนาทีต่อมา ประตูก็เปิดออก
หวังชิวจวี้สวมชุดนอน ใบหน้าเหลืองซีด แววตาหม่นหมอง แถมยังมีกลิ่นเหล้าติดตัว
ภาพตรงหน้าต่างจากหวังชิวจวี้คนที่ปกติทำอะไรไม่เกรงใจใครและชอบหยอกคนอื่นราวกับเป็นคนละคน
“เข้ามาสิ”
เสียงเธอแหบพร่า พลางขยับตัวหลบให้ทาง
พอเถี่ยจู้เข้ามา เขาก็ปิดประตูตามหลังทันที แล้วมองเห็นขวดเหล้าหลายขวดวางอยู่บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น
“พี่ชิวจวี้ เรื่องของพี่ฉันรู้หมดแล้ว ไม่เห็นต้องทรมานตัวเองแบบนี้เลย”
“ใช่ ฉันคิดได้แล้ว พรุ่งนี้จะกลับไปทำงานที่โรงงาน”
เธอทิ้งตัวลงบนโซฟา น้ำเสียงเจือความเหนื่อยล้าเล็กน้อย
“แบบนี้สิถึงจะถูก! นี่แหละหวังชิวจวี้คนที่ฉันรู้จัก ทั้งกระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวา!”
เถี่ยจู้ยิ้มแล้วชูบินหลงในมือขึ้นมา แกว่งไปมาตรงหน้าเธอ “พี่ชิวจวี้ รู้ไหมว่านี่อะไร”
“พี่แค่การหย่า ไม่ได้กลายเป็นคนโง่สักหน่อย นี่ก็ไก่ป่าไม่ใช่หรือไง!”
“ผิด ๆ ๆ! นี่ไม่ใช่ไก่ป่าธรรมดา เคยได้ยินไหมว่า เนื้อมังกรบนฟ้า เนื้อลาใต้ดิน เนื้อมังกรที่ว่าก็คือมันนี่แหละ บินหลง!”