เพิ่งกลับมาถึงลานสี่แห่ง คนในบ้านเห็นเถี่ยจู้รีบร้อนวุ่นวาย ก็อดถามไม่ได้
เถี่ยจู้เข็นรถสามล้อพลางวิ่งออกไปพลางพูดว่า “เรื่องใหญ่ยิ่งกว่าฟ้า รอผมกลับมาแล้วพวกคุณก็จะรู้เอง!”
เขาหยิบแพะเขียวตัวใหญ่ที่สุดจากเนื้อที่ในแหวนพลังวิเศษ วางลงบนรถสามล้อ แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านสหกรณ์เพื่อไปพบหัวหน้า
“ไม่เลว ตัวใหญ่เอาเรื่องเลย!”
หัวหน้าเปิดถุงป่านใบใหญ่ ชำเลืองมองแพะเขียวแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
ห้างสรรพสินค้าตั้งอยู่ใจกลางเมืองอวี้อาน ถ้าได้ไปทำงานที่นั่นก็นับว่าเชิดหน้าชูตาไม่น้อย!
รถสามล้อจอดสนิทหน้าห้างสรรพสินค้า หัวหน้าเดินเข้าไปแจ้งข่าวก่อน
ไม่กี่นาทีต่อมา ชายวัยกลางคนหัวล้านผู้ดูขี้อายก็เดินออกมาพร้อมกับเขา
ชายคนนั้นกวาดตามองแพะเขียวบนรถสามล้อ ก่อนจะหรี่ตาลงแล้วยิ้มพยักหน้า
“เข็นแพะมานี่ วางไว้บนรถผม!”
ไม่คิดเลยว่าชายคนนี้จะเป็นบุคคลสำคัญ ถึงกับขับรถเก๋งสนาม ไม่ใช่จักรยาน!
หลังจากยัดแพะเขียวไว้ที่เบาะหลังแล้ว หัวหน้าหัวล้านก็สั่งให้หัวหน้าพาเถี่ยจู้ไปนั่งรอที่ห้องทำงานของเขา
ราวห้านาทีต่อมา หัวหน้าหัวล้านก็พาหญิงสาวคนหนึ่งอายุราวยี่สิบปีเข้ามา
บนใบหน้าของหญิงสาวมีแต่ความเศร้าหมอง ราวกับมะเขือที่ถูกน้ำค้างแข็งเล่นงาน
“สหาย เอาเงินให้ผู้หญิงคนนี้”
“จำไว้ เรื่องวันนี้ต้องเก็บเงียบให้มิด ใครถามก็อย่าพูดเรื่องเงิน บอกไปแค่ว่าเป็นการรับช่วงงานตามปกติ แล้วเซ็นชื่อคนที่จะมาทำงานตรงนี้”
“เข้าใจแล้ว!”
เถี่ยจู้รีบพยักหน้า ล้วงเงินหนึ่งพันสองร้อยหยวนจากกระเป๋าส่งให้เธอ