เสียงหวั่นไหวดังระงมมาทั้งคืน
สวีชุนหลานดุจปลาตายบนเขียง ถูกพลิกกลับไปมา ถูกกระทำตามอำเภอใจ
เธอจบแล้ว!
ชีวิตนี้พังทลายหมดสิ้นแล้ว
ที่เพิ่งรวบรวมความกล้าอย่างยากเย็น ให้ตัวเองกล้าครั้งหนึ่ง ไม่เพื่อใคร เพื่อได้เป็นตัวของตัวเองสักครั้ง
ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
เอ๊ย เอ๊ย เอ๊ย...
เสียงไก่ร้องดังกึกก้อง ผ่าเผยความมืดยาวนาน และทำให้เสียง "ตรึก ๆ" ต้องหยุดลง
ร่างกายเบาโหว่ลง
เสียงซบเซาของการสวมเสื้อผ้าดังขึ้น
ตามมาด้วยเสียงชายหนุ่มสบายใจสุดซึ้งพึมพำต่ำ ๆ "โอ๊ย! ~ ไม่ได้โกหกแม่งจริง ๆ ด้วย ยังซี้อยู่จริง มันส์สุด ๆ!"
พูดจบชายหนุ่มก้มลงอย่างเสน่ห์ยังติดค้าง ขบเนื้อบ่าและลำคอของสวีชุนหลานอย่างแรง แล้วถอดผ้าที่มัดไว้กันเธอกัดลิ้นฆ่าตัวตายออก โยนทิ้งพื้น
การขบครั้งนั้นออกแรงเต็มที่ เจ็บจนสวีชุนหลานตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า รอยเลือดซึมออกมาจากลำคอ
เอี้ยะ ประตูถูกเปิดออก ตามมาด้วยเสียงหญิงสาวกรีดร้องด้วยความตกใจ "อ้า! ..."
"คุณเป็นใคร? มาอยู่ในบ้านฉันทำไม?"
"อ้า... ช่วยด้วย!"
ตามมาด้วยเสียงลากวางตะบัน ดึงรั้งกัน
"ปล่อยนะ!"
"อ้า"
เสียงคมของของมีคมทะลุผิวหนัง...
"ห้ามหนีนะ!"
"อืออือ... แขนฉัน!"
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
หญิงสาวสะดุดล้มลงกับพื้น ปากยังคงร้องเรียกไม่หยุด "คนอยู่ไหม! ช่วยด้วย!"
"จับขโมย!"
เสียงกรีดร้องราวกับก้อนหินถูกขว้างลงในผืนน้ำอันสงบยามเช้า ประตูเปิดออกต่อเนื่อง ตามมาด้วยฝีเท้าจำนวนมากที่วิ่งเข้ามา
"ชิวจวี้?"
"เอ๊ะ แม่เจ้า เจ็บตัวแบบนี้ได้ยังไง?"
"เกิดอะไรขึ้น?"
"อือ... ไม่รู้สิ ตอนเช้าฉันเข้าบ้านมาก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งวิ่งหนีออกจากบ้าน ฉันเข้าไปขวาง เขาเลยชกหนึ่งหมัด แถมยังฟันมีดอีกหนึ่งที"
"ดูตาแบบนี้สิ แถมแขนด้วย อือ..." พูดจบสวยชิวจวี้ก็ร้องไห้โฮออกมา
"เร็วเข้า ไปแจ้งตำรวจเถอะ"
"เอ๊ะ ดูซิว่าของหายไปหรือเปล่า"
ทุกคนพูดคุยกันอึกทึก
"เจ็บขนาดนี้แล้ว รีบพาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ"
"เลือดไหลนักหนา ไป ๆ ใครมาช่วยหน่อย ยกคนออกไปก่อน"
"ไม่เป็นไร ฉันเดินได้ พวกคุณไปดูพี่สาวฉันหน่อยว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เมื่อคืนฉันกับน้องสาวคนที่สามไปหาพี่ฉุยฮวาที่บ้านเพื่อถักไหมพรม ดึกมากก็นอนซบที่บ้านเขา ไม่ได้อยู่บ้าน" สวยชิวจวี้ร้องบอกอย่างกระวนกระวาย
"ไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ พี่สาวเธอเดี๋ยวพวกเราไปดูให้" ป้าอ้วนชั้นล่างพูด
สวีชุนหลานที่ถูกกระทำกระหน่ำทั้งคืน ย่อมได้ยินเหมือนกัน
แต่ตอนนี้เธอเปลือยเปล่า ทั้งตัวเขียวจัดม่วงจัด แถมยังมีรอยกัดนานัปการ
เจ็บ!
เจ็บราวกับกระดูกถูกแยกส่วน น้ำตาแห้งขอดมานานแล้ว
เธอพยายามลุกขึ้นยืนอย่างทรมานหลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง!
ขณะที่เธอยังมึนงง ป้าอ้วนชั้นล่างเดินเข้ามาในห้อง ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องสะเทือนฟ้าอีกหนึ่งเสียง "อ้า! ..."
"แม่เจ้าขา!"
"บาปจริง ๆ ไป!"
เธอตั้งใจจะหันไปปิดประตู แต่ก็สายเกินไปแล้ว เพื่อนบ้านชายหญิงต่างแหกเข้ามาดุจผึ้งรวง
ทุกคนต่างสูดลมเย็นเข้าเต็มปอด
กลุ่มคนที่เพิ่งอึกทึก ณ ตอนนี้เงียบกริบไปทันที
ด้านหลังมีเสียงคนที่เพิ่งมาถึงถามเบา ๆ "เกิดอะไรขึ้น?"
"ทำไมทุกคนยืนนิ่งอยู่แบบนั้น?"
สวีชุนหลานตอนนี้อยากตาย!
เธอจ้องมองกลุ่มคนตรงหน้าอย่างสิ้นหวัง สายตาของพวกเขาบ้างเหยเก บ้างตกตะลึง บ้างสมเพช และยังมีสายตาสำรวจอย่างโลภะ จิตใจและร่างกายของเธอราวกับถูกลงแทงทีละนิด
เธออยากหาผืนผ้าอะไรมาปิดบังสักอย่าง
คนร้ายนั่นราวกับจงใจ ผ้าห่มบนเตียงถูกโยนทิ้งไกลจนถึงริมประตู
เธอตัวสั่นสะท้าน ม้วนตัวตัวเอง แล้วก็ม้วนอีก
ป้าอ้วนรีบเก็บเสื้อผ้าขาดวิ่นจากพื้นมาปิดตัวสวีชุนหลาน แต่มันขาดจนปิดไม่มิด เธอจึงหันไปดึงผ้าห่ม แต่ถูกเท้าใครบางคนเหยียบทับ ดึงกี่ครั้งก็ไม่ขยับ เธอโมโห ผลักคนนั้นออกพร้อมด่าว่า "ทำตัวเป็นคนหน่อยเถอะ เพื่อนบ้านกันทั้งที"
ทันใดนั้นเสียงตะคอกดังกึกก้อง ทำให้สวีชุนหลานเงยหน้าขึ้น
"แกนี่ขี้ข้าจริง ๆ อายชะมัด!"
สวยฝู้กุ้ยเมื่อคืนดื่มเหล้าเกินไป
เช้านี้ได้ยินเสียงอึกทึก แต่ไม่รู้ทำไมตัวเวียนศีรษะจนเปิดตาไม่ออก
มีหนุ่มใหม่คนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องราดน้ำเย็นใส่หนึ่งแก้ว เขาถึงได้ลุกออกจากเตียงอย่างเซ่อซ่า
แต่นี่เขาเห็นอะไรกัน?
ทำให้ตระกูลสวยจะยังไงต่อไปในเขตครอบครัวทหารกัน
อายไส้เลือดหมด อายไส้เลือดจริง ๆ!
แต่เงาสูงใหญ่ที่เดินตามหลังสวยฝู้กุ้ยมา ยิ่งทำให้หัวใจที่กำลังล่มดับของสวีชุนหลานต้องตายซ้ำอีกครั้ง
เสียวเจี้ยนหมิง!
เป็นเสียวเจี้ยนหมิง!
สวีชุนหลานจ้องติ่งเขม้นที่ดวงตาของเขา
แต่ดวงตาของเขา นอกจากความตกตะลึงในตอนแรกแล้ว ก็ว่างเปล่าโล่งเชียว ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า
คนคนนี้ตามจีบมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น จนถึงมัธยมปลายก็ยังเดินตามหลังเธอ
พูดเสมอว่าจะแต่งงานกับเธอ
แต่แม่เธอเป็นอัมพาต ยายเสียวจึงไม่ยอมให้ลูกชายแบกรับภาระหนักขนาดนั้น
เขาล่าถอยไป
เข้าใจ สถานการณ์แบบนี้ใครก็คงเหมือนกัน
เขาไปดูตัว เขาสมรส
ตอนนั้นก็ไม่ได้รักกันมากมาย เธอคิดว่าคงไม่มีทางมีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเขาอีกแล้ว
ปกติเจอหน้าก็แทบไม่คุยกัน เพื่อเลี่ยงคนหวงกัน
แต่เมื่อสองปีก่อน ภรรยาของเขาเสียขณะคลอด แม่และลูกเสียทั้งคู่
เขาก็กลับมาหาอีกครั้ง ตอนนั้นเธอก็ดีใจ
เพราะทั้งคู่ก็ไม่ได้หนุ่มสาวแล้ว อายุ 35 แล้ว
จริง ๆ แล้วช่วงแรก ๆ ก็มีผู้แนะนำมาทาบทาม แต่พอเห็นว่าบ้านไม่มีลูกชาย มีแต่แม่เฒ่าอัมพาต น้องสาวข้างล่างก็แต่งงานออกไปหมดแล้ว เธอเป็นลูกสาวคนโต แม่ย่อมต้องเป็นภาระของเธอ
ก็วิ่งหายกันหมด
ยิ่งผลัดวันประกันพรุ่ง อายุยิ่งมากขึ้น คนที่มาแนะนำก็ยิ่งทรงดีไม่ต่างจากกัน
จำได้ว่าวันนั้นเป็นบ่ายวันที่อากาศดี เขาถือแอปเปิลสองผลมาขวางเธอไว้ที่ชั้นล่าง ถามว่าเธอยอมไหมที่จะใช้ชีวิตคู่กันแบบร่วมแรงร่วมใจ
ลังเลไม่กี่วินาทีเธอก็ตกลง ตอนนั้นเธอมองเขาเป็นเส้นทางรอดสุดท้าย
อย่างน้อยก็เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก รู้จักกันขาด การใช้ชีวิตร่วมกันแบบช่วยเหลือกัน คงไหว
แต่ตอนนี้...
เสียวเจี้ยนหมิงดูเหมือนจะเห็นแสงในดวงตาของเธอกำลังดับวูบ เขาหันหน้าหนีอย่างไม่ลังเล
ณ วินาทีที่หันไปนั้นเอง น้ำตาที่แห้งขอดของสวีชุนหลานก็ไหลพรากออกมาอีกครั้ง
เธอร้องไห้อยู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
หัวเราะอย่างเต็มที่!
ราวกับคนเสียสติตัวหนึ่ง!
สวยฝู้กุ้ยคำรามจบนั้น กวาดสายตาไปรอบ ๆ แล้วคว้าไม้กวาดหลังประตู สวาปเข้ามาในห้อง
ป้าอ้วนที่ยืนอยู่ข้างหน้ารีบรั้งไว้ และห้ามปรามว่า "พ่อชุนหลาน ใจเย็นก่อน ลูกหลานคนนี้ก็ทุกข์ทรมานหนักพอตัวแล้ว"
"ปล่อย! ให้ฉันฆ่าสัตว์นรกนี่ให้ตายสักครั้ง" สวยฝู้กุ้ยดวงตาเกรี้ยวกราด แลนี่ไม่เหมือนมองลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองเลย ต่างกับมองศัตรูเคียงบ่ายิ่งกว่า
ขณะนั้นป้าอ้วนก็เหวี่ยงผ้าห่มบนพื้นขึ้นมาได้ สะพายให้เธอแล้วหันกลับไปรั้งสวยฝู้กุ้ยที่เดือดดาลต่อ
เสียงสนทนาของผู้คนเปลี่ยนจากความอึกทึกเมื่อครู่ มาเป็นเสียงต่ำลง ทุกคนพูดกันเสียงเบา แต่การสอดแทรกที่จงใจกดเสียงลงแบบนี้กลับกักขังหูยิ่งกว่าเสียงอื้ออึงเมื่อก่อนเสียอีก
"นี่ เสียวเจี้ยนหมิง ก็มาด้วยนี่!"
"เห็นแล้ว"
"งั้น... น้องเขาไม่ได้บอกว่าจะแต่งหลังสารทจีนเหรอ?"
"ดูท่าไม่ได้แต่งแน่"
"ก็ว่านั่น นี่ เอาไปไหม แกเอาไม่เอา?"
"ฉันไม่เอาหรอก ของถูกคนเล่นจนเก่าแฉะ"
"ใช่นี่ คนทั้งเขตครอบครัวทหารเห็นหมดแล้ว ยังเป็นคนรู้จักกันด้วย อิ๊... ยังไงฉันก็ทนไม่ได้"
"เห็นไหม เล่นเชียวว่ะงานนี้!"
"ดูสิ! ~ บนเตียงยังมีเลือดอยู่เลย!"
"คงเละไปทุกซอกทุกมุมแล้วล่ะ"
"พวกคุณมาเช้า หนึ่งคนหรือหลายคน?"
"ฉันไม่รู้นี่"
"พี่! ~ พี่! เป็นอะไร?" สวยชิวจวี้ลากแขนที่บาดเจ็บ แหวกวิ่งฝูงชนเข้ามา
"พระเจ้าข้า ทำไมไม่เปิดตาดูอะไรสักหน่อย!"
"พี่!"
สวีชุนหลานรู้สึกเบื้องหน้ามืดมน แผ่นดินกับฟ้าพลิกกลับ แล้วก็จมดิ่งลงสู่ความมืด