พูดจบ นางก็ไม่สนใจโต้วจ้าวซื่อ ที่กำลังโกรธเคืองอีก เดินเฉียดผ่านไปโดยตรง แถมยังชนไหล่ของโต้วจ้าวซื่อ เข้าอีกที
โต้วจ้าวซื่อ ถูกชนจนเซถลา โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม พูดไม่ออก
"เจ้า...เจ้า!"
นางหลั่งน้ำตา แต่ก็ไม่อาจไล่ตามไปหาจินเซ่อได้ เพราะร้อนใจต้องไปดูโต้วซ่งเหนียน โต้วจ้าวซื่อ จึงแววตาโกรธเกรี้ยวจ้องมองแผ่นหลังของจินเซ่อหนึ่งที แล้วรีบก้าวเท้าจากไป
......
อีกด้านหนึ่ง ซูหยุนเดินออกมาอย่างเดือดดาล ปะหน้าเข้าพอดีกับ ชิงไต่ สาวใช้ชั้นหนึ่ง
"ซูหยุน เจ้าเป็นอะไรไป? สีหน้าทำไมน่าเกลียดขนาดนี้?"
ซูหยุนราวกับเทน้ำขมใส่รำ โพล่งออกมา
"ก็เพราะจินเซ่อคนนั้นไง! นางเห็นว่าองค์ชายทรงออกหน้าปกป้องนางต่อหน้าธารกำนัล ก็เลยคิดว่าตัวเองวิเศษกว่าใคร พูดจาหยาบคายใส่ข้า แถมยังตีข้าอีกด้วย!"
"อะไรกัน?"
ชิงไต่ รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะในความทรงจำของนาง จินเซ่อเป็นเด็กสาวที่ซื่อสัตย์ ทำตัวเรียบร้อย จะมาอวดดีตีคนได้อย่างไร?
ซูหยุนโชว์รอยฝ่ามือบนใบหน้าให้ ชิงไต่ ดู แล้วพูดด้วยความโกรธว่า
"ข้าจะโกหกพี่สาวได้อย่างไรกัน? ดูสิ!"
ชิงไต่ เหลียวมอง เห็นเป็นรอยฝ่ามือจริง ๆ
อกของซูหยุนกระเพื่อมอย่างรุนแรง พูดด้วยความแค้นว่า
"ก็แค่ถูกองค์ชายเรียกเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัวเท่านั้นเอง! ก็แค่ชงชาสี่ฤดูที่องค์ชายโปรดปรานได้หนึ่งกาเท่านั้น! มีอะไรน่าใหญ่โต?"
ชิงไต่ ขมวดคิ้วงาม "ชาสี่ฤดูอะไรกัน?"
ซูหยุนไม่สบอารมณ์ ทุกคำพูดเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา
"องค์ชายทรงให้โจทย์นาง ชาหนึ่งถ้วยต้องมีสี่ฤดูอยู่ในนั้น นางก็ทำออกมาได้"
"มีอะไรน่าใหญ่โต!"