จินเซ่อรีบขอชีวิตโดยสัญชาตญาณ เกรงว่าองค์ชายรัชทายาทจะบีบคอของนางจนขาดใจ
"หุบปาก"
เซียวเช่อเพียงวางแขนทอดยาวลงบนเอวของนาง แล้วก็ไม่มีทีท่าใดอีก
จินเซ่อเบิกตากว้าง ร่างกายตึงเครียดไปทั้งตัว นี่มัน...
ทรงเอานางเป็นหมอนข้างงั้นหรือ?
จินเซ่อขมวดคิ้วมุ่น นางไม่อาจคาดเดาความคิดขององค์ชายรัชทายาทได้
ชาตินี้ หากนางอยากมีชีวิตอย่างมีเกียรติในจวนตะวันออก มีหนทางอยู่สองทาง
ทางแรก คืออดทนขยันทำงานไปวัน ๆ รอวันได้เป็นหัวหน้าสาวใช้ หรือนางสนม ก็ถือว่ามีหน้ามีตา
ทางที่สอง ก็คือองค์ชายรัชทายาท
ภายในจวนตะวันออก องค์ชายรัชทายาทคือผู้สูงสุด!
องค์ชายรัชทายาทหมายความว่ากระไรกัน?
จินเซ่อไม่เคยผ่านเรื่องบนเตียงบนที่นอนมาก่อน ไม่รู้ว่าสถานการณ์เช่นนี้ สตรีที่ต้องปรนนิบัติข้างกายควรรุกเข้าไปเองหรือไม่?
ช่างเถอะ อยู่ในตำแหน่งใด ก็ต้องทำหน้าที่ของตำแหน่งนั้น!
แม้ต้องนอนปรนนิบัติ ก็ต้องทำให้ดีที่สุด!
จินเซ่อคลำเข้าไปตรง ๆ คว้าอกของเขาไว้
ชั่วอึดใจนั้น มือนางก็ถูกคว้าจับไว้อย่างแรง
"เจ้าหาสิ่งใดอยู่?" เซียวเช่อเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน
"หาสิ่งนี้"
จินเซ่อคาดคะเนตำแหน่งใบหน้าของเขาโดยคร่าว ๆ แล้วทุ่มสุดตัวส่งริมฝีปากของตนเข้าไป
สัมผัสเบา ๆ เพียงครั้งนั้น ทำให้ทั้งคู่ชะงักค้าง
แววตาเซียวเช่อวาบไหว เรือนร่างของนาง...
กลับนุ่มนวลสบายผิวยิ่งกว่าที่คิด และเหมือนกับความฝันประหลาดนั้นทุกอย่าง!
เขาควรจะดุด่านางที่ก้าวร้าวเกินควร แต่ยามนี้ ลำคอของเขากลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ กลับไม่ส่งเสียงใดออกมา
ความสบายกายอันแปลกใหม่นี้ ที่หลายปีมานี้ไม่เคยได้ครอบครอง กลับทำให้เขาคิดไปว่าเป็นภาพลวงตา
ส่วนจินเซ่อเล่า?
นางกำลังหยั่งเชิงปฏิกิริยาของเซียวเช่อ สรุปว่า นี่คือต้องนอนปรนนิบัติจริง ๆ