ภายในห้องโถงข้างตำหนัก ข้ารับใช้ทุกคนเตรียมพร้อมรอคอยการมาถึงของจินเซ่อ
“เร็วเข้า พวกเจ้า พวกเจ้าทุกคนฟังคำสั่งของนางจินเซ่อ!”
ฉุนโซ่วออกคำสั่ง
จินเซ่อรู้สึกหน้าแดงระเรื่อ นางเป็นเพียงสาวใช้ชั้นรองผู้น้อยคนหนึ่ง ไม่กล้าออกคำสั่งใช้สอยคนเหล่านี้
“ไม่ต้องรบกวนพี่สาวทั้งหลาย ข้าคนเดียวพอแล้ว”
จินเซ่อหยิบใบชา ต้มน้ำ ตั้งใจทำอย่างยิ่งยวด ไม่ได้สังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏอยู่ที่หน้าประตูห้องชา
เซียวเช่อเดินหน้าเคร่งเครียดเข้ามาในห้องชา ทุกคนที่เห็นต่างตกใจคุกเข่าลงกับพื้น ยังไม่ทันได้ทูลถามก็ถูกเซียวเช่อยกมือห้ามไว้
สายตาอันเยือกเย็นของเซียวเช่อทอดมองไปที่จินเซ่อซึ่งยืนอยู่หลังกลุ่มคน นางสวมชุดกระโปรงสาวใช้สีเขียวอ่อน แต่ข้อมืออันบอบบางกลับยกกาน้ำชาได้อย่างคล่องแคล่ว สีหน้าตอนชงชานั้นจริงจังเป็นที่สุด
คิ้วของเซียวเช่อยู่ในอาการขมวดเล็กน้อยตลอดเวลา ยามนี้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่ง
“ยังไม่เสร็จอีกหรือ?”
จินเซ่อได้ยินเสียงก็รีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าองค์รัชทายาทเสด็จมาเมื่อใด
“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมชงชาเสร็จแล้ว เพียงแต่ต้องใช้ก้อนน้ำแข็งทำให้ชาร้อนเย็นลง...”
จินเซ่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันต่ำต่ำที่แผ่ออกมาข้างหน้า ดวงตานางกระพริบถี่ ๆ ด้วยความกลัว เกรงว่าท่านจะกริ้ว จึงรีบพูดต่อว่า
“หากฝ่าบาทรีบฉันชา กระหม่อมจะนำก้อนน้ำแข็งใส่ถ้วยเพื่อให้เย็นลงอย่างรวดเร็วก็ได้ กระหม่อมจะรีบเทพี่ฝ่าบาททันที”
นางลงมืออย่างคล่องแคล่ว เริ่มจากใช้คีมไม้คีบก้อนน้ำแข็งใส่ถ้วย จากนั้นจึงเทชาลงในถ้วย พอน้ำแข็งละลายหมดก็เติมน้ำแข็งอีกสองก้อน
จนกระทั่งถ้วยชาเย็นเฉียบ จินเซ่อจึงยกถ้วยชาขึ้นด้วยสองมือ