อีกด้านหนึ่ง พ่อบ้านคาเลียเร่งฝีเท้ามายังห้องหนังสือของเคล บุตรชายคนโต สีหน้าดูร้อนใจอยู่ไม่น้อย
เมื่อผลักประตูเข้าไป เคลกำลังถือปากกาขนนกจดอะไรบางอย่างลงในสมุดบัญชี พอเห็นว่าเป็นพ่อบ้าน เขาก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“มีธุระหรือ?”
“นายน้อยขอรับ คุณชายรองเบิกสิ่งของมูลค่า 3,000 เหรียญทองไปแล้ว”
คาเลียก้มกายรายงาน น้ำเสียงเจือความลังเล
“เพียงแต่...วัสดุทำม้วนคาถามูลค่า 1,000 เหรียญทอง เขาส่งไปที่ห้องของไซรัส จอมเวทชราที่ถูกทำลายพลังไปหมดแล้วขอรับ”
มือที่ถือปากกาของเคลชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางปากกาลงแล้วหันมามองพ่อบ้าน
“แน่ใจหรือว่าวัสดุพวกนั้นถูกส่งไปที่ห้องของไซรัส?”
“แน่นอนขอรับ คุณชายใหญ่”
คาเลียพยักหน้า
“คุณชายรองยังกำชับเป็นพิเศษด้วยว่าให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามบอกผู้อื่นขอรับ”
พอได้ยินเช่นนั้น เคลกลับหัวเราะขึ้นมา ดวงตาฉายแววเข้าใจบางอย่าง
เขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ พลางพึมพำว่า “หรือว่าข้อมูลจะผิด? หรือว่า...มาร์ตินเจ้าเด็กนั่นมีวาสนาบางอย่างที่พวกเราไม่รู้?”
พลันเขาก็นึกถึงก่อนหน้านี้ที่มาร์ตินพยายามหาทางรวบรวมผลึกเวทมนตร์อยู่เสมอ ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่าน้องชายแค่นึกสนุกขึ้นมา แต่เมื่อมาคิดดูตอนนี้ บางทีเรื่องนี้อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
จอมเวทที่แหล่งพลังเวทถูกทำลาย หากยังสร้างม้วนคาถาได้จริง เบื้องหลังย่อมมีเงื่อนงำ
“ถ้าอย่างนั้น เงินอีก 2,000 เหรียญทองที่เหลือ เขาเอาไปซื้อผลึกเวทมนตร์ทั้งหมดหรือ?” เคลหันไปถามพ่อบ้าน
คาเลียพยักหน้าตามจริง
“ขอรับ แลกเป็นผลึกเวทมนตร์ระดับต่ำได้ทั้งหมด 71 ก้อน”
เคลเงียบไปหลายวินาที ความสงสัยในดวงตาค่อย ๆ จางหาย แทนที่ด้วยความกระจ่าง