หน้าโรงเรียนมัธยมอันดับสอง จือเซี่ยเข็นจักรยานคันใหม่ เดินคุยกับเด็กสาวผมมวยดังโงะคนเดิมเมื่อคราวก่อนออกมาด้วยกัน
“จือเซี่ย!” หลู่จิ้งหมิงร้องเรียก พลางโบกมือให้เธอ
จือเซี่ยเงยหน้าขึ้น พอเห็นพ่อก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
เธอพูดอะไรบางอย่างกับเด็กสาวที่เดินมาด้วยกัน ก่อนจะเข็นจักรยานเดินเร็วเข้ามาหา “พ่อ? กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ไม่ต้องมารับหนูก็ได้ ตอนนี้หนูมีจักรยานแล้ว!”
“พ่อมีธุระแถวนี้พอดี เลยแวะมา” หลู่จิ้งหมิงรับจักรยานจากมือเธอ “ไปกันเถอะ พ่อจะพาไปที่หนึ่ง”
“ไปไหนคะ?” จือเซี่ยถามอย่างสงสัย
“ตามพ่อมาก็รู้เอง” หลู่จิ้งหมิงพูดเป็นปริศนา พลางเข็นจักรยานนำลูกสาวเลี้ยวเข้าไปในประตูหมู่บ้านจัดสรรคฤหาสน์อู๋ถงที่อยู่ข้างโรงเรียนมัธยมอันดับสอง
จือเซี่ยชะงักฝีเท้า
เธอรู้จักหมู่บ้านนี้ดี เป็นหนึ่งในโครงการที่พักอาศัยที่ดีที่สุดและแพงที่สุดในย่านโรงเรียนมัธยมอันดับสอง
เพื่อนร่วมชั้นที่มีฐานะดีอยู่หลายคนอาศัยที่นี่ เวลาพวกเขาพูดถึงสโมสร ห้องออกกำลังกาย และสวนสวยในหมู่บ้าน สีหน้าภาคภูมิใจที่เผยออกมาอย่างเป็นธรรมชาตินั้น ทำให้เธอแอบอิจฉาอยู่เงียบ ๆ มานาน
พ่อพาเธอมาที่นี่ทำไม? มาเยี่ยมเพื่อนหรือว่า…มาหางานชั่วคราวเป็นพนักงานดูแลอาคารหรือแม่บ้านที่นี่?
เธอคิดเดาไปต่าง ๆ นานา นิ้วมือกำสายกระเป๋านักเรียนแน่นโดยไม่รู้ตัว
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดูเหมือนจะจำหลู่จิ้งหมิงได้ จึงพยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วปล่อยให้ทั้งคู่เข้าไป
สภาพแวดล้อมภายในหมู่บ้านดีสมคำร่ำลือ ถนนสะอาดสะอ้าน ต้นไม้ใบหญ้าได้รับการตัดแต่งอย่างประณีต ทั้งยังมีน้ำพุขนาดเล็กประดับสวน
แม้จะเป็นเวลาเช่นนี้ ก็ยังมีคนวิ่งอยู่บนลู่วิ่งสีเขียว ทุกสิ่งตรงหน้าแตกต่างจากตรอกเก่าอันเงียบเหงาที่เธอคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง