เมื่อเห็นว่ามีแขกมา เจียงเยว่ซึ่งเติบโตในตระกูลใหญ่ย่อมรู้จักวางตัว นางสงบจิตใจลงอย่างรวดเร็ว กดความคิดที่พลุ่งพล่านเมื่อคืนลงไป แล้ววางท่าทีสง่างามดังเช่นเคย ก่อนก้าวออกไปต้อนรับอย่างเปิดเผย นางเอ่ยถามเสียงแผ่วจากอีกฝั่งรั้วไม้ไผ่ “ผู้ใหญ่บ้านมีธุระอันใดกับคุณชายของข้าหรือเจ้าคะ?”
สือปิ่งคุนได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นสตรีแต่งกายแปลกตา เขาก็ไม่กล้ามองนาน รีบก้มตาประสานมือ “ใช่แล้ว ใช่แล้ว คุณชายหลู่ตื่นหรือยัง? ข้ามีธุระด่วนอยากหารือด้วย”
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนคงนอนไม่หลับสนิท
“คุณชายยังไม่ตื่น ผู้ใหญ่บ้านโปรดรอสักครู่ ให้ข้าไปเรียนท่านก่อนเจ้าค่ะ”
เจียงเยว่รักษามารยาทครบถ้วน ทว่าในใจกลับผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางจะได้อาศัยโอกาสนี้ไปปลุกหลู่จิ้งหมิงพอดี
ใครจะรู้ว่าเพิ่งเดินไปได้สองก้าว ประตูไม้ผุพังของเพิงเก็บฟืนในเรือนด้านข้างซึ่งส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ก็ถูกคนด้านในเปิดออก
จากนั้นหลู่จิ้งหมิงก็เดินออกมา สวมเสื้อคลุมทหารสีเขียวตัวใหม่เอี่ยมตัวเดิมของเมื่อวาน
เส้นผมสั้นซึ่งพบเห็นได้ยากในยุคสมัยนี้ มีเศษหญ้าติดอยู่สองเส้น ทว่าใบหน้าของเขากลับสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างยากจะอธิบาย
เขาขยับยืดอกอยู่สองสามครั้ง ทั่วทั้งร่างเปี่ยมด้วยเรี่ยวแรงราวกับใช้เท่าไรก็ไม่หมด
บางทีอาจเป็นผลจากการที่ระบบค่อย ๆ เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น หรือไม่ก็เป็นเพราะสตรีทุ่งหญ้าผู้เปี่ยมพลังคนหนึ่ง
เมื่อนึกถึง “การออกกำลังกายยามเช้า” ที่ไม่อาจบอกคนนอกได้ในเพิงเก็บฟืน หลู่จิ้งหมิงก็อดรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าไม่ได้
ครั้นเงยหน้าขึ้น เขาจึงเห็นเจียงเยว่กับสือปิ่งคุนที่ยืนอยู่นอกรั้ว