"บ้านเราเงียบเหงามาหลายปีแล้ว คราวนี้ต้องจัดให้คึกคักหน่อย ทำโต๊ะให้ใหญ่เข้าไว้ ให้สมเกียรติ"
ซูมู่มีสีหน้ายินดีปรีดา มองดูลานบ้านกว้างขวางงดงามเช่นนี้ ในใจนางช่างปลาบปลื้มยิ่งนัก
ความรู้สึกที่ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองนั้นเป็นเช่นนี้นี่เอง ช่างดีเสียจริง
"คณะพ่อครัวจัดโต๊ะ พวกเราเลือกคณะที่เก่งที่สุดในเมืองดีกว่า ข้าได้ยินว่าฝีมือพวกเขาทำสำรับได้อร่อยนัก ทั้งยังงดงามอีกด้วย" ซูอวินกล่าวถึงเรื่องกินแล้ว ช่างรู้รอบยิ่งนัก แม้แต่คณะพ่อครัวทำโต๊ะเขาก็ทราบ
"ได้ ตามที่พี่สี่ว่า เชิญคณะพ่อครัวในเมืองมาทำโต๊ะที่บ้านเรา และท่านพ่อของลูก ท่านจงเดินทางไปยังอำเภอชิงหย่วนบ้านเกิดของข้าที เชิญครอบครัวน้องชายมาดื่มสุราด้วยกัน ข้าเองก็หลายปีมิได้พบหน้าท่านอาแล้ว ถือโอกาสนี้สังสรรค์กันให้เต็มที่"
ซูมู่แต่งงานมาจากอำเภอชิงหย่วนซึ่งอยู่ห่างไกล แค่เดินทางก็กินเวลาหนึ่งวัน แต่หากมีรถม้า เพียงวันเดียวก็ไปกลับได้
"ดี หลายปีแล้วที่ไม่ได้พบหยางหมิงและครอบครัว ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง พรุ่งนี้ข้าจะไปอำเภอชิงหย่วนสักหน่อย"
ในความทรงจำของซูฟู่ น้องชายภรรยาผู้นี้กับภรรยาของตนเมื่อครั้งยังเยาว์นั้นรักใคร่ผูกพันกันลึกซึ้ง ห่างหายกันไปนานเพียงนี้ คงคิดถึงกันอยู่มิใช่น้อย
ที่บ้านมีรถม้า จะไปที่ใดก็สะดวก วันมงคลของงานเลี้ยงคืออีกสามวัน ซูฟู่สามารถรับครอบครัวท่านอามาโดยตรง