ซูหว่านหันกลับไป พร้อมกับอา ไปดูบ้านข้างๆ ด้วยตัวเอง เห็นว่าไม่เลว ก็มอบธนบัตรให้อา ให้เขาซื้อบ้านหลังนั้นไว้ แล้วจัดการเรื่องการเชื่อมต่อให้เรียบร้อย
หลังจากถามคำถามบางอย่างออกไปแล้ว ซูหว่านกลับเริ่มกลัวที่จะพบเจียงอวี้ขึ้นมาอีก เพราะนางอยากรู้คำตอบของเขา
หญิงสาวทั้งหลาย ย่อมเป็นเช่นนี้ ใจคอไม่มั่นคง หากพบเรื่องความรักแล้วไม่คิดฟุ้งซ่านไปต่างๆ นานา นั่นแหละถึงจะผิดปกติ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ได้รักมากพอ หรือไม่ก็ยังไม่เข้าใจว่าความรักคืออะไร
ซูหว่านไปที่ห้องหยกงาม วุ่นวายอยู่ทั้งวันกว่าจะกลับ ตอนเช้ากล่องของขวัญถูกซื้อจนเกลี้ยง ธุรกิจวันนี้ไม่ดีเท่าเมื่อวาน แต่ก็ยังมีลูกค้าไม่น้อย
จนกระทั่งกลับบ้านในตอนกลางคืน นางเดินเข้าประตูไปด้วยใจที่หวาดหวั่น แต่กลับพบว่าชายคนนั้นย้ายออกไปแล้ว ไม่ได้อยู่ที่ตระกูลซูอีกต่อไป
ซูหว่านเริ่มทบทวนว่า หรือว่าคำพูดของนางเมื่อเช้าจะหนักเกินไป?
แต่นางกลับกลัวมากกว่าว่าตนเองคิดไปเองฝ่ายเดียว
ซูมู่ก็ยังแปลกใจ ว่าทำไมเจียงอวี้จากไปโดยไม่บอกกล่าวสักคำ นางควรจะทำอาหารให้เขาสักมื้อก่อนจากไป
แต่ถ้าไม่ใช่เพราะทหารยามที่หน้าประตูยังอยู่ พวกนางก็คงคิดว่าเขาจากไปแล้วจริงๆ ซูมู่ให้ซูหว่านไปถามดูว่าเกิดอะไรขึ้น หรือมีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า แต่ซูหว่านผู้เย่อหยิ่งเช่นนี้ ไม่อยู่ในวิสัยที่นางจะไปถามด้วยตัวเอง
เรื่องนี้จึงตกเป็นของซูเฉินที่ไปถาม เหล่าทหารยามเพียงบอกว่าเขายังไม่ได้ออกจากเซียงโจว หมายความว่ายังอยู่ในเมือง งั้นก็ต้องอยู่ที่จันทร์เต็มฟ้าทอแสง ณ หอทิศประจิมเป็นแน่