ซูมู่ไม่ได้เข้าไปข้างใน นิสัยของเขาชอบค่อยเป็นค่อยไป สงวนท่าที ตลอดทางแทบไม่ได้พูดคุยอะไรกับซูหว่าน พอซูหว่านเรียกให้เขาช่วยขนสบู่น้ำนมแพะเข้ามา พอเสร็จแล้วเขาก็ออกไปอีกครั้ง
พี่ชายคนรองคนนี้นิสัยเย็นชายิ่งนัก ดูท่าเขาคงจะเป็นคนที่เข้ากันได้ยากที่สุด
หลัวเหนียงชำเลืองมองดู สบู่น้ำนมแพะเหล่านี้ล้วนห่อบรรจุเรียบร้อยแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น บนกระดาษไขที่ห่อแต่ละชิ้นยังมีลวดลายเรียบง่ายสวยงามหลากหลาย ทั้งภาพหญิงงาม ดอกไม้นานาพันธุ์ ประณีตงดงามยิ่งนัก
“โอ๊ะ กระดาษไขนี่พับได้งดงามดีนัก ดอกไม้ข้างบนนี่ก็สวย ดูออกว่าเจ้าตั้งอกตั้งใจทำนะ”
ย่อมเป็นเช่นนั้นแล้ว การหาเงินจะไม่ทุ่มเทได้อย่างไรเล่า ดาบมาจ่อคออยู่แล้ว ร้อนใจยิ่งนัก ซูหว่านลอบคิด
“ท่านตรวจนับดู ทั้งหมด 120 ชิ้น ส่วนที่เหลืออีก 180 ชิ้น อีกไม่กี่วันข้าจะนำมาส่งให้ท่าน”
“ได้”
เมื่อเห็นว่าสบู่น้ำนมแพะนี้ห่อหุ้มอย่างประณีตถึงเพียงนี้ หลัวเหนียงก็ยอมรับ นับเงินจ่ายอย่างสบายใจ
14 ตำลึง 40 เฉียน
“ในเมื่อเราได้ค้าขายกันแล้ว ข้าเห็นว่าเราควรลงนามในหนังสือสัญญาสักฉบับ วันหน้าเจ้าไปทำการค้ากับผู้อื่นไม่ได้ สบู่ที่เจ้าส่งมา ข้าก็รับซื้อทั้งหมด เป็นเช่นไร”
หลัวเหนียงไม่วางใจ เกรงว่าเงินก้อนนี้จะให้ผู้อื่นแย่งไป
“ได้ ท่านเขียนมาเถิด”
ซูหว่านตอบรับอย่างไม่ลังเล เพียงแค่เซ็นสัญญาเท่านั้น มิใช่นางอ่านหนังสือไม่เป็นเสียหน่อย
หนังสือสัญญาก็เขียนอย่างเรียบง่าย ชัดเจนเข้าใจง่าย เพียงแต่ห้ามไปค้าขายกับผู้อื่น หลังจากดูแล้วก็กดลายนิ้วมือและลงนามเท่านั้น