การเดินทางจากอำเภอกลับหุบเขาแพะต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม ซูหว่านและซูมู่เดินไปช้า ๆ บ่ามยังหาบสัมภาระ อากาศร้อนถึงเพียงนี้ หน้าผากของซูมู่ก็มีเหงื่อบาง ๆ ซึมออกมา
ห่างจากหุบเขาแพะราวหนึ่งลี้เศษ ระหว่างทางจะผ่านศาลเจ้าตี่จู้เอี๊ยะ ศาลเจ้าแห่งนี้หมู่บ้านใกล้เคียงจะผลัดเปลี่ยนกันมาเซ่นไหว้เป็นครั้งคราว เพื่อขอพรให้ปีหน้าอุดมสมบูรณ์ ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น
ยามผ่านที่นั่นตามปกติ นางไม่เคยรู้สึกอยากเข้าไปดู จนกระทั่งครั้งนี้ ประหนึ่งมีสิ่งใดดลใจบางอย่างดึงดูดนางอยู่ ให้นางก้าวเข้าไปข้างในโดยไม่รู้ตัว
"ซูหว่าน?"
ซูมู่เห็นนางเดินเข้าศาลเจ้าโดยไม่หันกลับมามอง เรียกนางก็ไม่ยอมตอบ จึงได้แต่เดินตามไป
ศาลเจ้ามิได้กว้างขวาง ภายในบูชาเทพเจ้าที่ดินเพียงองค์เดียว ศาลนี้ก็เป็นของชาวบ้านแถวนั้นที่ก่อด้วยอิฐดินเอง ทรุดโทรมไปบ้าง เมื่อเดินเข้าไปยังมีใยแมงมุมติดอยู่บนประตู
บนพื้นมีคราบเลือดหลายหยด ยังไม่ทันแข็งตัว ซูหว่านเงยหน้ามองเห็นว่าข้างในว่างเปล่า แต่คราบเลือดหยดเป็นทางเลอะเป็นจุด ๆ
เดินตามคราบเลือดไป ด้านหลังรูปสลักหินของเทพเจ้าที่ดินเห็นชายผ้าสีม่วงผืนหนึ่ง
เจียงอวี้บาดเจ็บสาหัส เกือบจะสลบแล้ว เมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้าใกล้ ดาบที่ถืออยู่ก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว
แทบจะเป็นในจังหวะที่ซูหว่านโผล่ตัวออกมา ดาบก็พุ่งเข้าหานางทันที ทว่าเจียงอวี้แรงหมดแล้ว ดาบนั้นจึงมิได้พุ่งออกไปจริง
ซูหว่านตกใจถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เตะโดนก้อนหินจึงล้มลงกับพื้น