คนตระกูลเหอกลับไปแล้วต่างปิดประตูเงียบ ไม่กล้าออกมาไหน เพราะเกรงจะพบหน้าคนตระกูลซู น่าอับอายยิ่งนัก
วันรุ่งขึ้น ซูอวินและซูอี้ฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว พอตกบ่าย ทั้งครอบครัวก็ช่วยกันทำซาฉีหม่า ต้องขอบคุณซูมู่ที่มาช่วย ทำให้งานรุดหน้าเร็วยิ่งขึ้น
ซาฉีหม่า 200 ชุดที่สั่งทำพิเศษ ต้องจัดส่งให้ผู้ว่าจ้างในบ่ายพรุ่งนี้
เมื่อเอ่ยถึงการหาเงิน ทุกคนล้วนกระตือรือร้นยิ่งนัก ตั้งแต่เช้าตรู่ ซูฟู่และซูเฉินก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านโจวเจียหลิ่งที่อยู่ติดกัน เพื่อรับซื้อไข่ไก่พื้นบ้าน
ตกบ่ายกลับมา ได้ไข่มาถึง 500 ฟอง ตะกร้าใส่ไม่พอ ต้องจ้างเกวียนวัวของคนในหมู่บ้านมาส่ง
ความต้องการไข่มีมาก ภายหลังยังต้องรับซื้ออีก พอส่งงานนี้เสร็จ ก็จะถึงวันตลาดนัดใหญ่อีกครา ต้องเตรียมซาฉีหม่า 200 ซองไปขาย
ที่บ้านมีถั่วลิสง ซูหว่านทำ 'ถั่วลิสงเมาขี้เมา' หนัก 10 ชั่ง เตรียมไว้มอบให้ตระกูลหลิวเป็นของแถม ถั่วชนิดนี้กินแกล้มสุราชั้นเลิศ รสชาติดีกว่าถั่วลิสงคั่วธรรมดา
อันที่จริง ถั่วลิสงเมาขี้เมาก็นับเป็นช่องทางค้าขายอย่างหนึ่ง ทำง่าย ราคาย่อมเยา บางทีอาจขยายเป็นการค้าใหญ่ได้
ยามซูหว่านทำถั่วลิสงเมาขี้เมา ซูอวินก็เฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง นึกแปลกใจที่ถั่วลิสงธรรมดา ๆ ผ่านมือนางกลับกลายเป็นของพิเศษขึ้นมาได้ บัดนี้สายตาที่เขามองซูหว่านจึงเจือความเลื่อมใสอยู่บ้าง
ค่ำวันนั้น ตักใส่จานเล็กให้ซูฟู่กินแกล้มสุรา เขาลิ้มรสถั่วลิสงเมาขี้เมา รู้สึกหอมกรุ่นเป็นพิเศษ ท่าทางเอร็ดอร่อย ราวกับหลงลืมเรื่องไม่สบายใจที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปสิ้น