คนพวกนั้นหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก เจียงอวี้ยกเท้าออก สีหน้าแววตาฉายแววรังเกียจเล็กน้อย
“ยังไม่รีบเก็บข้าวของของพวกเจ้าล่นไปอีก?”
สิ้นเสียง สมุนหัวหน้าที่ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากก็รีบเก็บเครื่องหมั้นหมายพวกนั้นแล้ววิ่งหนี แต่กลับลืมเกี้ยวบุปผาหลังนั้นไป
“เกี้ยวไม่ขนกลับ นี่เตรียมจะเหลือไว้ใส่ศพพวกเจ้าเองหรือ?”
เจียงอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ คนพวกนั้นจึงวิ่งถลาไสกลับมาช่วยกันหามเกี้ยวไป ตกใจจนริมฝีปากสั่นระริก
เมื่อพวกมันไปแล้ว ในที่นั้นก็เกิดเสียงปรบมือโห่ร้องกึกก้อง
“ดีมาก ทำได้สวย!”
“เจียงอวี้ เจ้านี่ช่างน่าเกรงขามนัก!”
คนตระกูลซูก็ร่วมวงเสริมด้วย ซูมู่เอ่ยขึ้นว่า
“อวี้เอ๋อร์ เจ้าเก่งกาจยิ่งนัก!”
เพียงครู่เดียว ความรู้สึกที่ซูมู่มีต่อเจียงอวี้ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ค่าความพึงใจพุ่งทะลุขีดสูงสุด
“ท่านน้าชมเกินไปแล้ว”
เจียงอวี้ยิ้มออกมา น้ำเสียงนุ่มละมุน ผิดแผกอย่างสิ้นเชิงกับท่าทีโหดเหี้ยมไร้เมตตาเมื่อครู่นี้
“เจียงอวี้ เจ้าทำร้ายพวกเขาถึงเพียงนี้ พวกมันคงไม่มาล้างแค้นหรอกนะ คุณชายสกุลหวังนั่นเลื่องชื่อว่าเสเพลหนักหนา”
ยายเพื่อนบ้านคนหนึ่งพึมพำข้างๆ
“ปีก่อน สาวงามในหมู่บ้านญาติห่างๆ ของข้าคนหนึ่งถูกเขาหมายตา ก็ถูกส่งเกี้ยวคันเดียวมากวาดต้อนเอาไปพะยะค่ะ ทว่าสินหมั้นคราวนั้นน้อยนิดเทียบไม่ได้เลยกับหนนี้ สาวน้อยมีพี่น้องอยู่อีกหลายคน แต่บิดามารดานางกลับเอาสามสิบตำลึงก็ยอมขายนางเสียแล้ว!”
“ล้างแค้น? กล้ามาก็เชิญ คนเท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า เราเป็นคนยากจนมีอะไรจะเสีย ที่สุดก็แค่กัดกันตายไปข้าง ยังไงข้าก็ไม่มีทางขายลูกสาวเด็ดขาด ครอบครัวข้ามีแค่ลูกสาวคนเดียวของรักของหวงผู้ใดกล้ามาคิดไม่ซื่อ ข้าจะหักขาพวกมันให้หมด ไฉ!”