"เกิดอะไรขึ้นน่ะ" ซูฟู่ซูมู่สีหน้างุนงง
"ท่านพ่อท่านแม่ บ้านเรามีโจร!" ซูเฉินเอ่ยด้วยความขุ่นเคือง
ซูหว่านเองก็ตกใจอยู่บ้าง มีโจรมาถึงนี่แล้วหรือ นางกลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย หากมิใช่เพราะซูเฉินและเจียงอวี้อยู่ด้วย จะทำอย่างไรได้
"เรื่องนี้ไม่ธรรมดา รีบนำตัวคนร้ายเข้าบ้านก่อน ค่อยสอบถามอย่างละเอียด อย่าให้แพร่งพราย!" เจียงอวี้เพียงมองก็รู้ว่าเรื่องนี้มีร่องรอยเจตนา ย่อมมีผู้บงการ
"อีกอย่าง ไปดูอั่งไฉ่ว่าเกิดอะไรขึ้น" เจียงอวี้หันไปพูดกับซูเฉินอีกประโยค
เรื่องนี้น่าสงสัยหลายประการ แน่ใจได้ว่าเตรียมการมาพร้อม ทั้งยังเตรียมพร้อมอย่างสมบูรณ์
ซูเฉินเองก็รู้สึกผิดปกติ:
"จริงสิ คืนนี้อั่งไฉ่ไยไม่ร้องเลย"
เขาเดินไปที่ลานบ้าน ร้องเรียกอั่งไฉ่สองครั้ง ไม่มีสุนัขตอบรับ จึงวิ่งไปดูที่รังซึ่งสร้างให้อั่งไฉ่ กลับพบว่าร่างอั่งไฉ่แข็งทื่อแล้ว
"หว่านหว่าน เจียงอวี้ อั่งไฉ่ตายเสียแล้ว!"
ซูหว่านได้ยินดังนั้นก็วิ่งมาที่ลานบ้าน ถือตะเกียงน้ำมันส่องดู เห็นซากของอั่งไฉ่ ไม่มีร่องรอยถูกทุบตี นั่นก็คือถูกวางยา
นางขมวดคิ้วแน่น วันนี้ตอนกลางวันสุนัขยังร่าเริงอยู่เลย
"ย่อมมีผู้วางแผนไว้ล่วงหน้าแน่ ไอ้โจรชั่วนี้วันนี้เคยมาปรากฏตัวใกล้บ้านเราหรือไม่
อีกอย่างวันนี้ตอนกลางวัน มีใครมาบ้านเราบ้าง ตามหลักแล้วอั่งไฉ่ถูกล่ามไว้ในลาน จะไปหาอาหารข้างนอกไม่ได้ แสดงว่าต้องมีคนแอบเข้ามาให้ยาพิษก่อน หากเป็นคนให้ยามันตอนนั้น ฤทธิ์ยาคงไม่ออกฤทธิ์เร็วถึงเพียงนี้ ต้องอาศัยเวลาระยะหนึ่ง เช่นนั้นคนผู้นี้ย่อมต้องมีผู้สมรู้ด้วย!"