“เจ้าพูดว่ากระไร?”
กู้เยวี่ยอยู่ข้างบนก็ฟังไม่ถนัด จึงถามเขาอย่างละเอียด เมื่อครู่เห็นซูหว่านกับซูมู่ถูกคุณชายหวังนั้นขัดขวางไว้ นางก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดี จึงส่งเด็กรับใช้ลงไป หมายจะช่วยคลี่คลายสถานการณ์
ส่วนจะพูดเช่นไร นางไม่ได้สอน
เด็กรับใช้บอกคำพูดของตนตามตรง กู้เยวี่ยฟังแล้วก็โกรธจนทุบโต๊ะ
“เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร นี่ไม่ใช่เป็นการสร้างศัตรูแทนพวกนางดอกหรือ? เจ้าล่วงเกินคุณชายหวังไป หากเขาเคียดแค้นไม่ยอมเลิกรา ตามไปหาเรื่องถึงตระกูลซูจะทำอย่างไร?”
กู้เยวี่ยคิดในใจ หากนางเป็นคนเช่นคุณชายหวัง นางก็คงจะตามล้างแค้นในภายหลังแน่นอน
“คุณหนู ข้าน้อยไม่ได้คิดมาก……” เด็กรับใช้ตกใจจนคุกเข่าลงเสียงดังตุบ
เฉินอิ่งหงสวมอาภรณ์สาวใช้ เกล้าผมเป็นมวยอย่างสาวใช้ยืนอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นเหตุการณ์ก็เอ่ยปากขึ้นบ้าง
“คุณหนู ท่านมิใช่ไม่โปรดซูหว่านดอกหรือ? เหตุใดจึงต้องช่วยนางคลี่คลายสถานการณ์ด้วยเล่า?”
“ข้าช่วยมารดาบุญธรรมของข้าต่างหาก บิดามารดาซูปฏิบัติต่อข้าดี ข้าจะยืนดูพวกนางถูกผู้อื่นรังแกได้อย่างไร!” กู้เยวี่ยอธิบายอย่างสมเหตุสมผล
“ทว่า อาซูก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว หากจะคิดบัญชีก็คงคิดกับซูหว่าน ให้นางเหิมเกริมนัก ไม่เห็นท่านอยู่ในสายตา ทั้งยังทำให้พี่ชายตระกูลซูห่างเหินกับท่านอีก ส่งนางไปเป็นอนุภรรยาคนที่เจ็ดของคุณชายหวังเสียก็สิ้นเรื่อง”
เฉินอิ่งหงพูดอย่างดุร้าย แสดงความไม่พอใจแทนกู้เยวี่ย แต่เมื่อฟังนางพูดจบ กู้เยวี่ยก็มองนางด้วยความไม่อยากเชื่อ
“อิ่งหง เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น? ข้ากับซูหว่านมิได้สนิทสนมกันก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะใจร้ายถึงขั้นให้นางไปเป็นอนุภรรยาได้ ยิ่งไปกว่านั้น หากคุณชายหวังคิดล้างแค้นในภายหลัง ก็จะพลอยสร้างความเดือดร้อนแก่ผู้อื่นในตระกูลซู พวกพี่ชายก็คงไม่อาจยืนดูนางถูกฉุดคร่าไปได้ เมื่อถึงเวลานั้นย่อมเกิดการวิวาท ข้ากับซูหว่านต่างก็รู้สึกไม่สบายใจในเรื่องการสลับตัว จึงไม่ควรทำร้ายนางเช่นนี้!”