ยามค่ำคืน ซูหว่านไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนว่าควรตั้งราคาซาฉีหม่าอย่างไรจึงจะเหมาะสม เมื่อรวมกับเงินค่าซื้อวัตถุดิบแล้ว แป้งสาลีที่ซื้อมามากพอจะทำซาฉีหม่าได้จำนวนมาก
ขายเป็นชั่งหรือขายเป็นชุดจะได้กำไรมากกว่ากัน?
ข้อสรุปสุดท้ายคือขายเป็นชุด หลิวฟังไจขายขนมถั่วเขียวชุดละสิบห้าเฉียน เพียงชิ้นเล็ก ๆ หนึ่งชุดมีแปดชิ้น เช่นนั้นซาฉีหม่าของนางก็ขายสิบห้าเฉียนต่อชุด หนึ่งชุดก็บรรจุแปดชิ้นเช่นกัน
ขนาดใหญ่กว่าขนมถั่วเขียว และยังรสชาติดีกว่า หลิวฟังไจตั้งราคาสูงเพราะต้องชดเชยค่าเช่าหน้าร้าน ของมากมายเมื่อวางขายในร้านหรือนอกร้าน ล้วนมีกลเม็ดแตกต่างกันมาก
ซูหว่านนำออกไปขายนอกร้าน เพียงต้องการคืนทุนค่าวัตถุดิบก็พอ แป้งสาลีราคาตลาดบัดนี้ห้าอีแปะต่อชั่ง ห้าสิบชั่งก็เป็นสองตำลึงกับห้าสิบเฉียน น้ำตาลเป็นของหายาก ราคาก็แพง ถึงยี่สิบเฉียนต่อชั่ง คราก่อนซื้อมาสิบชั่ง เป็นเงินอีกสองตำลึง น้ำตาลมอลต์กลับราคาถูก ไม่ได้ใช้เงินเท่าใด
รวมถึงน้ำมันสำหรับทอดเส้นแป้ง น้ำมันหม้อหนึ่งตราบใดที่ไม่สกปรก ก็ใช้ซ้ำได้หลายครั้ง
คำนวณตามซาฉีหม่าห่อละแปดชิ้น ประมาณว่าแป้งสาลีห้าสิบชั่งสามารถทำได้อย่างน้อยสามร้อยห่อ ยังนับว่าประมาณต่ำเสียด้วยซ้ำ
หากขายหมดจะเป็นเงินสี่สิบห้าตำลึง ได้กำไรสุทธิกว่าสามสิบตำลึง
นี่เป็นการค้าที่ไม่เลวเลยทีเดียว มั่นคงไม่ขาดทุน
อย่างน้อยในงานรวบรวมสินค้า นางก็มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะขายดี
หากไปตามหมู่บ้าน ยอดขายอาจน้อยลง สิบห้าอีแปะสำหรับซื้อขนมว่างสักห่อสำหรับครอบครัวชาวชนบท ก็ยังต้องรู้สึกเจ็บใจอยู่บ้าง