ซูอวินเห็นนางกลับมา ก็สำแดงอาการยินดียิ่งนัก ในดวงตาเปล่งประกายแปลกปลาดขึ้น
เขารีบรุดไปรับนาง เก็บงำความยินดีไว้ไม่อยู่:
“เยว่เยว่ เจ้ากลับมาแล้ว!”
ซูเฉินและซูอี้หาได้สำแดงอาการตื่นเต้นถึงเพียงนั้นไม่ ทั้งสองยืนอยู่สองข้างซูหว่าน ซูอี้เหลือบมองใบหน้าอันไร้แววของซูหว่าน นางกำลังจ้องเขม็งไปทางกู้เยวี่ย
นางสัมผัสได้ว่าพี่ห้ากำลังพิจารณาตน จึงก้มหน้าลง หลุบเปลือกตาต่ำ ปรากฏเป็นท่าทีห่อเหี่ยว
การประลองกำลังภายในอย่างเงียบงันเช่นนี้ นางย่อมมิอาจพ่ายแพ้ หากทุ่มเทมานานเพียงนี้แล้ว พวกเขายังไปยืนเคียงข้างกู้เยวี่ยอยู่ นางก็จะกลายเป็นตัวตลกน่าขันใช่หรือไม่?
ซูอี้เห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร หว่างคิ้วขมวดน้อยๆ มองซูอวินผู้ตื่นเต้นด้วยความขุ่นเคือง
รู้สึกว่าเขาไร้กาลเทศะเสียจริง
ซูเฉินตบบ่าซูหว่าน ยิ้มให้นาง ปลอบประโลมอย่างเงียบงัน
“ข้าคิดถึงพวกเจ้า จึงกลับมาหา!”
กู้เยวี่ยเดินเข้าไปจับมือซูอวินแกว่งไปมา ราวกับกำลังออดอ้อน
ร่างนางหอมกรุ่น ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ ราวกับผลท้อ ดูท่าทางสีหน้าสดใสขึ้นเรื่อยๆ
ซูอวินเห็นนางบัดนี้ ถึงจะกลับตระกูลกู้เป็นคุณหนูใหญ่แล้ว ยังคงสนิทสนมกับตนเช่นนี้ ไม่เปลี่ยนแปลง จึงรู้สึกยินดีจากใจจริง
“ข้าคิดถึงเจ้าเช่นกัน เยว่เยว่ เจ้าอยู่ตระกูลกู้สบายดีหรือไม่?” ซูอวินถามยิ้มๆ
กู้เยวี่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น:
“ดีมากเจ้าค่ะ พี่สี่ คุณพ่อคุณแม่ดีกับข้ายิ่งนัก ทุกคนในบ้านล้วนดีกับข้า” นางเอ่ยพลางเหลือบมองซูหว่านโดยไม่รู้ตัว