พี่ใหญ่เป็นผู้ที่เมตตานางที่สุดในบ้านนี้ วันแรกที่มาถึง ก็เป็นผู้ที่ไปรับนางกลับบ้าน หลังจากนั้นเมื่อเผชิญกับความเห็นห่างและข้อกังขาของพี่ชายคนอื่น ๆ ก็เป็นเขาที่คอยช่วยเจรจา ไม่เคยเอ่ยวาจาหนักหน่วงแก่นางเลยสักครั้ง มีแต่คำปลอบโยนอ่อนหวานคอยทะนุถนอมนาง เหตุใดนางจึงจะยอมมองพี่ใหญ่เดินผิดทางได้?
ซูหว่านตั้งปณิธานเด็ดเดี่ยว จะให้เขาหลีกพ้นโชคชะตาอับโชค วันหน้าจักได้พบคู่ครองที่ดี ชีวิตสมบูรณ์พร้อมไม่มีสิ่งใดบกพร่อง
“ใช้ดีอยู่ ข้ายังคิดจะไปหาเจ้าซื้อเพิ่มในอีกไม่กี่วัน!” เหอเจียวหลานในมือถูกยัดเยียดสบู่น้ำนมแพะมาหนึ่งก้อนแล้ว เกรงว่าจะคืนกลับไปก็ไม่เหมาะ
“รอท่านใช้หมดแล้ว มาหาข้าได้เลย ข้าจะให้ท่านในราคาถูกลงหน่อย”
ซูหว่านกลับกลายเป็นฝ่ายให้น้ำใจแก่นางแทน ใช้คาถาแก้คาถา
สนทนาอีกสองสามประโยค เหอเจียวหลานก็หน้าเจื่อนเดินจากไป
พอพ้นสายตานาง ซูหว่านก็มีสีหน้าเคร่งเครียด พี่ใหญ่ของนางเป็นผู้สูงส่งประหนึ่งจันทร์กระจ่างกลางนภา ไฉนเลยจะต้องถูกผู้คนที่หวังร้ายเหล่านี้มารั้งรอ?
ตราบที่นางยังอยู่ ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะเป็นไปได้
บัดนี้เป็นเดือนสิบ เรื่องราวเกิดขึ้นก่อนการสอบชุนเหวย นางจำได้ว่าในหนังสือตอนที่เขียนถึงช่วงนี้ เป็นเวลาก่อนสิ้นปี สำนักศึกษาอ้างว่าเป็นงานเลี้ยงอำลาให้ซูจิ่ง เหล่าอธิการให้เขาอยู่กินอาหารค่ำ มีหรือจะเป็นเพราะหวังให้เขาสอบได้ดี กลับเป็นสารพัดกลลวงปากหวาน จากนั้นก็มอมเหล้า พี่ใหญ่ไม่สู้ฤทธิ์สุราก็กระทำเรื่องไม่ชัดเจนกับบุตรสาวของเขา เช้าวันรุ่งขึ้นตื่นมา ก็มิอาจลบล้างคำครหาได้อีก