ซูจิ่งไม่ได้ออกไปส่งซูหว่าน นางเดินออกไปตามความทรงจำตอนที่มา ซูเฉินและพวกพี่น้องอีกสองยังรออยู่
ต่อไปก็ต้องไปที่หลิวฟังไจสักหน่อย ดูว่าขนมที่ร้านเขาขายมีอะไรบ้าง
จากนั้นค่อยไปซื้อวัตถุดิบทำซาฉีหม่า
จะหาเงินก้อนนี้ต้องหาแค่ปีนี้ เพราะวิธีทำซาฉีหม่านั้นง่าย ผู้รู้เรื่องถ้าคิดค้นสักหน่อยก็ทำเลียนแบบได้
ของกินเทียบกับสบู่น้ำนมแพะไม่ได้ สบู่น้ำนมแพะต้องรู้หลักเคมี คนอื่นอาจคิดค้นไม่ออก
หลิวฟังไจเปิดอยู่บนถนนที่คึกคักที่สุดในเมือง ซูหว่านเดินดูรอบหนึ่ง ล้วนเป็นขนมเก่าแก่ดั้งเดิม
เช่นขนมถั่วเขียว ขนมหอมหมื่นลี้ ถั่วเหลืองบด และอื่นๆ
สำหรับซูหว่านที่มาจากยุคหลัง ถือว่าไม่แปลกใหม่เลย
ร้านที่ดีที่สุดในเมืองยังเป็นเช่นนี้ แสดงว่าความกดดันในการแข่งขันยังไม่มากนัก
อาจเพราะเป็นเพียงเมืองเล็ก หากเป็นในเมืองหลวงคงไม่เหมือนกัน
ตั้งแต่โบราณ ใต้หล้าเบื้องพระยุคลบาทผู้มีความสามารถมารวมตัวกัน ทุกวงการล้วนมีปรมาจารย์ นั่นแหละที่เรียกว่าการแข่งขันสูง
ถ้าขายซาฉีหม่าในเมืองชิงเหอ คงพอได้เงินอยู่บ้าง
เมื่อตัดสินใจจะทำ ก็ซื้อของให้ครบก่อน แป้งสาลีมาห้าสิบชั่ง น้ำตาลทรายสิบชั่ง น้ำตาลมอลต์อีกห้าชั่ง
ซื้อผงฟูไว้นวดแป้งด้วย เมื่อมีขนมแป้ง ก็ต้องมีผงฟูขาย พ่อค้าย่อยทำซาลาเปาหมั่นโถวก็ต้องใช้
และที่สำคัญที่สุดคือไข่ไก่ ตอนขากลับผ่านบ้านยายไช่ ค่อยแวะซื้อที่บ้านนางก็ได้