ซูจิ่งลุกขึ้นคารวะอาจารย์ อาจารย์ผงกศีรษะให้ออกไป ซูหว่านกอดข้าวของตั้งท่ารออยู่หน้าประตูอย่างว่าง่าย
ท่านปู่กลับไปเฝ้าประตูแล้ว ซูจิ่งออกมาก็รีบรับของในมือนาง
“หว่านหว่านมาได้อย่างไร? ยังขนของมาอีกมากมาย?”
เขาพานางไปนั่งในศาลาสำหรับญาติพี่น้องมาเยี่ยมของสำนักศึกษา
“ช่วงนี้ข้ากับพี่สี่และพี่ๆ ทำสบู่หาเงินได้ไม่น้อย ก็เลยซื้อผ้ามาตัดเสื้อใหม่ให้ท่านสองชุด ตัดตามแบบที่ท่านสวมอยู่ มิใช่ว่าอากาศหนาวแล้วหรือ? ในวิทยาลัยจะเทียบที่บ้านได้อย่างไร ท่านร่ำเรียนก็เหน็ดเหนื่อย ยามนี้อย่าให้เป็นหวัดมารบกวนการทบทวนตำราเลย
คราวนี้มาในเมือง ข้าหาเงินได้ถึงห้าสิบสี่ตำลึงแน่ะ จึงตัดเสื้อกันหนาวให้ตัวเองกับพี่ๆ คนละสองชุด เตรียมคึกคักรับฤดูหนาว!”
ซูหว่านพลางยิ้มพลางอธิบาย แววตาดั่งมีดวงดารา ฟังแล้วหัวใจของซูจิ่งประหนึ่งถูกสิ่งใดถมจนเต็มแน่น
“หว่านหว่านช่างยอดเยี่ยมนัก แต่ใช้เงินฟุ่มเฟือยไปทำไม? พี่ใหญ่มีเสื้อสวมใส่ ยังต้องให้เจ้าน้องเล็กสุดมากังวลอีก พวกพี่สามก็เช่นกัน ไม่รู้จักห้ามเจ้าไว้บ้าง มีเงินเก็บไว้เป็นสินเดิมมิดีกว่าหรือ?”
ดูเถิด ซูจิ่งก็กล่าวเช่นเดียวกับพี่น้องคนอื่น
ตัดเสื้อสองตัวก็หลายตำลึงแล้ว บ้านของพวกเขาหนึ่งปีก็หาได้ไม่มาก ยังต้องเจือจุนให้ครอบครัวเสียอีก
“คำพูดของพี่ใหญ่ฟังแล้วข้าไม่ชอบ หรือวันหน้าสอบได้ขึ้นบัญชีทองแล้ว จะไม่จัดสินเดิมให้ข้า?” ซูหว่านกล่าวตัดพ้อ