"สิบห้าเหรียญทองแดง ลดหน่อยได้ไหมพ่อหนุ่ม?" บรรดาป้าสาวเริ่มต่อราคา
"อีพี่ขอรับ ราคานี้ต่อรองมิได้เลย เราต้องถอนทุนคืนมาบ้าง ขนมในเมืองก็ราคาเท่านี้ ปริมาณยังมิสู้ของเราพอเลยขอรับ"
นี่เป็นสิ่งที่ซูหว่านสอนไว้ นางคาดการณ์การต่อรองของทุกคนไว้ล่วงหน้าแล้ว
ทุกคนได้ฟังก็พากันครุ่นคิด ก่อนหน้านี้ได้ชิมแล้ว รสชาติอร่อยยิ่ง หวานมัน ใช้วัตถุดิบไม่อั้น
แถมยังยอมให้ลองชิมก่อนซื้อ ไม่เหมือนในเมืองที่ไม่มีธรรมเนียมให้ชิมนี้เลย
คนที่ยินดีควักเงินมีอยู่ไม่น้อย แถมยังเห็นแก่หน้าซูเฉิน ส่วนใหญ่ซื้อติดไม้ติดมือกลับไปถุงหนึ่ง
บ้างกลับไปบอกเพื่อนบ้าน ไปๆ มาๆ จึงขายได้มากกว่าสี่สิบถุงในคราวเดียว
ความคุ้นเคยย่อมเกิดจากการได้พบครั้งแรก ครั้งที่สองก็ง่ายขึ้น ยังเหลืออีกสิบกว่าถุง เขานั่งอยู่กับที่อีกครู่หนึ่ง แล้วตั้งใจไปเวียนขายที่อื่น ปรากฏว่าขายหมดเกลี้ยง
สำคัญคือขนมอร่อย คุ้มค่า เช่นนี้ก็ไม่ต้องกลัวขายไม่ออก
ทางซูอวินราบรื่นยิ่งนัก เขาเองก็พูดจาคล่องแคล่ว ย่อมไม่ต้องกังวลเรื่องการค้า
……
กลับมาที่ซูหว่าน นางซื้อของจนเสร็จแล้วรอเจียงอวี้อยู่ที่เดิมอีกครึ่งชั่วยาม จึงเห็นเขากลับมา
เพียงแต่ ไม่พบหน้ากันครึ่งชั่วยาม เขากลับเปลี่ยนเครื่องแต่งกายจนสิ้น
อาภรณ์ยาวสีม่วง ถอดเสื้อผ้าเนื้อป่านหยาบออก คืนสู่รูปโฉมอันบริสุทธิ์และสูงส่งอีกครั้ง
เพียงแต่การแต่งกายเช่นนี้ถือว่าสุขุมแล้ว รอบเอวไร้เครื่องประดับใด เชือกมัดผมเปลี่ยนเป็นปิ่นไม้แบบพื้นๆ ที่สุด เนื้อผ้าอาภรณ์กับวันที่ช่วยชีวิตเขาไว้นั้นต่างระดับกัน ราคาห่างชั้นนัก ใบหน้ายังสวมหน้ากากที่ซูหว่านทำให้อีกด้วย