"เช่นนั้นก็ดี ข้าขอบคุณเจ้าก่อน!" เมื่อพูดออกไปแล้ว กู้เยวี่ยก็ได้แต่ยอมรับ
ไม่คิดว่าวันนี้นางอุตส่าห์วิ่งมาที่นี่ด้วยตนเอง กลับกลายเป็นการขายหน้า เดิมคิดจะทำให้ซูหว่านรู้สึกต่ำต้อย แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นตัวนางเอง
ไม่เป็นอะไรสักอย่าง มีแต่การดูถูกตนเองเปล่า ๆ!
รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้เยวี่ยดูฝืนเต็มที ซูหว่านกลับเข้าบ้านไปหยิบสบู่ให้นางแล้ว
"ดีที่ตอนนั้นข้าเก็บเหลือไว้สองสามก้อนเพื่อใช้เอง เจ้ามาเร็วก็ไม่เท่ามาเหมาะ!"
ซูหว่านยังบรรจงห่อสบู่ให้อย่างดีก่อนส่งให้
"ใช่แล้ว คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ สร้างของดีเช่นนี้ได้ ข้าน้อยรู้สึกละอายใจยิ่งนัก!"
กู้เยวี่ยมิได้ยื่นมือไปรับ เพียงใช้สายตาส่งสัญญาณแก่ชิวเอ๋อร์สาวใช้ข้างกาย
ชิวเอ๋อร์ก้าวไปข้างหน้า คว้าสบู่ออกจากมือซูหว่านอย่างแรง เล็บข่วนไปที่หลังมือนางจนถลอก หลังมือขาวนวลของซูหว่านปรากฏรอยแดงจางในบัดดล แถมยังมีเลือดซึมเล็ดลอด
ซูหว่านร้องซี้ด ซูเฉินเห็นดังนั้นก็รีบตรงเข้ามาจับมือนางตรวจดู ซูอี้และซูอวินก็ลุกพรวดจากเก้าอี้
"หว่านหว่าน เจ้าไม่เป็นไรกระมัง?"
ซูหว่านส่ายหน้า:
"ข้าไม่เป็นไร พี่สาม เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!"
ท่าทีของชิวเอ๋อร์ครานี้เป็นสิ่งที่ซูหว่านคาดไม่ถึง สาวใช้ผู้นี้นางพอจำได้ เดิมเคยรับใช้ใกล้ชิดนาง ภายหลังทำผิดถูกลงโทษหักเงินเดือนหนึ่งเดือนไป ก็เลยผูกใจเจ็บ!
ซูอี้วิ่งกลับบ้านไปเอายาทันที ที่บ้านพวกนางทำงานเป็นนิจย่อมมีบาดแผลที่มือ ดังนั้นพี่รองจึงซื้อขี้ผึ้งสมานแผลเก็บไว้โดยเฉพาะ