ก่อนจะไป ซูหว่านหยิบสบู่น้ำนมแพะก้อนหนึ่งให้เถ้าแก่ ไม่พลาดทุกโอกาสที่จะทดลอง
“เถ้าแก่ สิ่งนี้เรียกว่าสบู่น้ำนมแพะ ใช้ล้างมือล้างหน้าซักเสื้อผ้าได้หมด ดีกว่าฝักส้มป่อยมาก ข้าทำจากน้ำนมแพะ ท่านเอากลับไปให้ภรรยาลองใช้ดูเถิด”
เถ้าแก่มองก้อนหนาในมือ สูดดมดู มีกลิ่นหอมน้ำนมอยู่บ้าง
ดูดีทีเดียว น่าจะใช้ซักเสื้อผ้าได้
“เช่นนั้นก็ขอบใจมาก!”
ซูหว่านพยักหน้า แล้วเรียกซูจิ่งให้จากไป ตรงประตูทางเข้ามีชายสวมหน้ากากคนหนึ่งเดินเข้ามา ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมยาวสีขาว เนื้อผ้าดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นแพรไหมชั้นดี
ร่างสูงโปร่งราวต้นหยก แม้จะเห็นเพียงคาง แต่ริมฝีปากของเขาดูอวบอิ่มแฝงสีแดงระเรื่ออย่างมีสุขภาพดี ผิวก็ละเอียดงดงาม ชวนให้คิดไปถึงว่าภายใต้หน้ากากนั้นเป็นชายงามเช่นใด?
ซูหว่านหมุนตัวไม่ได้ระวัง ศีรษะกระแทกเข้าที่อกของเขา ได้กลิ่นหอมสนอ่อนจาง ๆ ลอยมา สัมผัสแผ่วเบาถึงแผงอกที่กำยำแน่นหนา
นางถูกกระแทกจนถอยหลังสองก้าว เงยหน้าขึ้นก็เห็นบุรุษผู้มีกลิ่นอายไม่ธรรมดาเช่นนี้ สวมหน้ากากเขี้ยวงาแปลกประหลาด
“ขออภัย ข้ามิได้ระวัง!”
เป็นความผิดของนาง จึงกล่าวขอโทษในทันที ไม่อาจโต้แย้งได้
บุรุษนั้นตอบเรียบ ๆ ว่าไม่เป็นไร น้ำเสียงเย็นใสดั่งสายธารบนขุนเขาอันใสสะอาด
“เถ้าแก่ ห้องชั้นดีหนึ่งห้อง สุราเลิศและอาหารดีคอยปรนนิบัติ!” เขามิได้ถือสา หยิบเงินแท่งหนึ่งน้ำหนักสิบตำลึงวางบนเคาน์เตอร์ ท่าทางใจป้ำ