หลายคนช่วยกันยกคนเจ็บเข้าไปในห้องนอนของพวกพี่น้อง เจียงอวี้ยังคงเกร็งกายมาตลอด กระทั่งนอนลงแน่ใจว่าตนเองปลอดภัยแล้ว จึงได้ปล่อยวาง
ซูหว่านเป็นคนสุดท้ายที่ก้าวเข้าไปในห้อง นางเห็นเพียงร่างเล็กเลือนรางผู้หนึ่ง ดวงตายังเจ็บจนทนลำบาก ทว่าก็ยังพอมองเห็นผิวขาวดั่งหิมะ ทว่าลักษณะหน้าตาชัดเจนนั้นยากจะแยกแยะ
หลังจากนั้น ก็สลบไร้สติไปเป็นที่สุด
"พี่รอง ท่านรีบเขียนใบสั่งยาเถิด!"
ซูหว่านเร่งเอากระดาษพู่กันมาให้ซูมู่ ร้อนใจยิ่งนัก แต่ซูมู่กลับไม่เร่งรีนร้อนรน ยังจะเขียนใบสั่งยาให้สวยงามบรรจง
"พี่รอง รีบหน่อยเถิด!"
"เจ้าจะรีบร้อนไปไย ทำการใดก็ต้องตั้งใจ ใจร้อนกินเต้าหู้ร้อนไม่ได้"
ซูมู่เองก็พอจะดูออก เด็กสาวคนนี้กับชายที่ชื่อเจียงอวี้ผู้นี้ ความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา มิเช่นนั้นเหตุใดต้องกังวลกับบุรุษแปลกหน้าเพียงนี้?
ในที่สุดก็เขียนใบสั่งยาเสร็จ ด้านซูเฉินได้จูงม้ามารอแล้ว
เขาเพิ่งกลับจากบ้านเจียงพรานป่า พอกลับมาถึงก็บอกว่าต้องการขอม้าไปยังจวนเจ้าเมืองสักครา เจียงพรานป่าโดยไร้ซึ่งคำพูดใดก็ให้ยืมม้าทันที
"ข้านี่เป็นม้าเหงื่อโลหิตม้าชั้นดี เยี่ยหยัดท่องพันลี้ เจ้าต้องระวังหน่อยนะ!"
นี่คือมหาสมบัติของเจียงพรานป่า เขาหวงแหนนัก หากมิใช่เพราะเขาเป็นศิษย์ที่ตนพร่ำสอนมาหลายปี เขาก็ไม่ยอมยกให้