ซูหว่านสะบัดฝุ่นออกจากฝ่ามือ จากนั้นวิ่งเหยาะ ๆ กลับไปยังห้องของตน
นางหยิบกระบี่เลื่องชื่อและหน้ากากออกมาจากใต้เตียง เมื่อก่อนนางใช้ผ้าห่อเก็บไว้ หลายวันผ่านมา มันจึงมีฝุ่นเกาะบ้าง
ส่งของให้ถึงมือเจียงอวี้ เขาแกะห่อผ้าออก ลูบไล้กระบี่คู่กาย ส่วนหน้ากากเขี้ยวงาวางไว้ข้างกาย
ตำราต้นฉบับว่าไว้ เจียงอวี้มีหน้าตางดงามเกินผู้คน ทุกคราที่ออกนอกบ้านมักเป็นที่สะดุดตา เขาไม่ชอบถูกจับจ้อง เหตุนี้จึงพรางใบหน้าด้วยหน้ากากเป็นนิจ จนผู้คนมากมายเข้าใจผิด คิดว่าใบหน้าเขาอัปลักษณ์จึงต้องปิดบัง
สมกับเป็นกระบี่ยอดเยี่ยม ฝักดาบประดับอัญมณีหลายเม็ด แดง น้ำเงิน เขียว ลวดลายสลักบนฝักก็วิจิตรงดงามหาใดเปรียบ
ทันใดนั้นเขาชักกระบี่ยาวออกมา คมดาบเคลื่อนออกจากฝักส่งเสียงเสียดแทงโสตประสาท ประกายเยือกเย็นดุจน้ำค้าง แผ่กลิ่นอายเยียบเย็น
ซูหว่านตกใจกับท่าทางของเขา นางถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว กระบี่ในมือเขาพลิกกลับทิศทาง จ่อลงไปยังอัญมณีสีแดงนั้น
ซูหว่านเห็นเจตนาของเขา ก็รีบห้าม
“อ๊ะ ๆ ๆ ท่านทำอะไรน่ะ?”
เจียงอวี้หยุดการกระทำ หันหน้าเล็กน้อยพลางอธิบาย
“ข้ากินอยู่เปล่า ๆ ในเรือนของเจ้า ซื้อยาก็ใช้เงิน ทุกอัญมณีบนฝักดาบนี้ล้วนเป็นของชั้นดี เอาไปโรงจำนำก็ได้หลายร้อยตำลึง”
เขาใคร่จะงัดอัญมณีไปขาย หากงัดไปแล้ว กระบี่เล่มนี้จะไม่บกพร่องหรือ? ก็ไม่สมบูรณ์แบบน่ะสิ?
เพียงเพื่อเงินซื้อยาไม่กี่ตำลึง กลับทำลายของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง ไม่สมควรเลยกระมัง?