"มาเถิด มาเถิด ทุกท่านลองใช้ดูเถิดว่าดีหรือไม่!" ซูหว่านใจกว้างยิ่ง นางแบ่งสบู่หอมของตนให้ทุกคนได้ลองใช้
ล้วนเป็นผู้ที่ชื่นชอบการเอาเปรียบผู้อื่น นางเหล่านั้นย่อมไม่ปฏิเสธ ผลัดเปลี่ยนเวียนกันนำสบู่น้ำนมแพะมาถูเสื้อผ้า
ฟองสบู่ที่ถูออกมามากมาย สัมผัสเวลาซักเสื้อผ้ายอดเยี่ยมนัก สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเสื้อผ้าถูกซักจนเกิดฟองสีเหลือง
"โอ้ ของสิ่งนี้ใช้ดีจริง ซักได้สะอาดยิ่งนัก!" สตรีผู้หนึ่งกล่าวอย่างซื่อตรง
ทุกคนล้วนเป็นคนหลักแหลมที่ใช้จ่ายอย่างประหยัด เมื่อมีของใช้ดี ก็อยากไต่ถาม
"นั่นน่ะสิ สบู่น้ำนมแพะของข้ายังใช้ล้างหน้าได้อีกด้วย ใบหน้านี่ พอถึงฤดูร้อนก็มันเยิ้ม เหนอะหนะ พอถึงฤดูหนาวก็ลอกเป็นขุย แห้งจนแทบแย่ ใช้สิ่งนี้ล้างหน้า ยังบำรุงผิวพรรณได้อีกด้วย"
นางประสบความสำเร็จในการเข้ากับกลุ่มป้าๆ ทั้งหลาย ใช้วาจาคมกล้าของตนโน้มน้าวจนพวกนางตะลึงงัน
ต่างพากันถามว่า ซื้อมาจากที่ใด
"เช่นนี้เถิด ที่บ้านข้ายังมีอีกสองสามก้อน เชิญท่านป้าทั้งหลายไปที่บ้านข้า ข้าจะตัดแบ่งให้ท่านละก้อนเล็กๆ เอาไปใช้ หากท่านใช้แล้วเห็นว่าดี ข้าค่อยหาทางนำสินค้ามาให้อีก ยังอาจถูกกว่าด้วย ข้าซื้อก้อนนี้มาต้องเสียถึงสิบกว่าเหวินต่อก้อน!"
ประโยคเดียวจากซูหว่าน หากไม่ยอมเสียสละบ้าง ก็ไม่อาจล่อหมาป่าให้ติดกับได้
มีผลประโยชน์ให้ฉกฉวย พวกป้าๆ ย่อมไม่ฉวยก็เสียของเปล่า ครั้นซักเสื้อผ้าเสร็จ ผู้คนกลุ่มใหญ่ก็อุ้มกะละมังไม้ เดินตามซูหว่านไปเอาสบู่น้ำนมแพะที่บ้าน