“งดงามยิ่ง พี่สี่งามที่สุดเลย!” ซูหว่านตอบกลับเขาอย่างขอไปที
ซูอวินเห็นดังนั้น ก็มองนางด้วยสีหน้าไม่พอใจ กล่าวตัดพ้อว่า
“ซูหว่าน เจ้าจะจริงจังหน่อยได้หรือไม่ ช่างขอไปทีเกินไปแล้ว!”
อันที่จริง มิใช่ซูหว่านไม่จริงจัง เพียงแต่ชุดนี้เป็นแบบเรียบง่ายนัก ไม่มีลวดลายใดๆ ดูเรียบๆ นอกจากจะใหม่แล้วก็ไม่มีอะไรอีก
“พี่สี่สวมชุดนี้แล้ว ดูองอาจผ่าเผย คิ้วดั่งกระบี่ ดวงตาดั่งดาว งามสง่าผ่าเผย เรียกได้ว่าเป็นผู้สูงศักดิ์ดั่งแสงจันทร์ หาผู้ใดเทียบมิได้!”
ถึงครานี้คงไม่ว่าข้าขอไปทีแล้วกระมัง
ผลลัพธ์คือ ซูอวินยิ่งพูดไม่ออกมากขึ้นไปอีก
“เจ้าพูดอะไรออกมา ช่างหลอกลวงนัก จริงใจสักหน่อยมิได้หรือ”
“อยากฟังความจริงก็คือ มิได้เปลี่ยนไปเท่าใด แต่พี่สี่เองก็หน้าตาดีอยู่แล้ว ดังนั้นจะสวมอะไรก็งาม!” ซูหว่านประเมินตามที่เขาร้องขอ โดยไม่ใส่ความเท็จแม้แต่น้อย
คำว่า “หน้าตาดี” สองคำนี้ กระหน่ำลงบนหน้าผากของซูอวินอย่างแรง ทำให้ซูอี้และซูเฉินอดหัวเราะออกมาไม่ได้
ช่างเถิด เขาถามซูหว่านไปเพื่ออะไร ถามไปก็เปล่าประโยชน์ แถมยังทำให้ตนโกรธแทบตาย
อย่างไรก็ตาม พี่น้องตระกูลซูมิได้สวมเสื้อผ้าใหม่มานานนักแล้ว ในใจพวกเขาล้วนเปี่ยมสุขโดยแท้ เสื้อผ้าที่ยัดนุ่นไว้สวมแล้วอบอุ่นยิ่ง
ยามค่ำ กินหม้อไฟเนื้อแกะ ซูอวินหั่นเนื้อแกะเป็นแผ่นๆ จากนั้นใช้ซี่โครงหมูตุ๋นเป็นน้ำซุป ไปเด็ดผักกาดขาวจากสวนครัวมา มีเต้าหู้ด้วย เนื้อรมควันก็หั่นครึ่งก้อนลงไปต้มด้วยกัน